loader

Główny

Leczenie

Twój dermatolog

W kosmetyce dla cellulitu”» (cellulitu) zrozumienia cech żeńskich podskórnej tkanki tłuszczowej, charakteryzuje się strukturą zrazikowego, zaburzenia krążenia krwi i limfy, rozluźnienie napięcia skóry, który pojawia się na zewnątrz, jak defekt kosmetyczny do skóry.

Ta nazwa jest raczej kontrowersyjna, ponieważ w terminologii WHO cellulit jest rozumiany jako zapalenie panikulitis. W związku z tym, w literaturze medycznej „komórkowy” (jako problem kosmetyczny) o nazwie „fembot lipodystrofia” ( „fembot” = „żeński wzór”, „lipo” = tłuszcz „DIS” = łamane „troficzne” = energii). Niemniej jednak, ponieważ w kosmetologii jest to ogólnie przyjęte pojęcie, w tym artykule cellulit jest defektem kosmetycznym, a nie zapaleniem panikulitis.

Kobiety zawsze chciały być piękne. Ale standardy piękna się zmieniają. Jeśli przed upływem połowy XX wieku żaden z mężczyzn i kobiet nie uważał cellulitu za brak fizycznego wyglądu, obecnie prawie wszystkie kobiety w cywilizowanych krajach są zaniepokojone tym problemem. Wynika to wyłącznie z trendów mody, które, jak wiadomo, są formowane sztucznie, przez ograniczoną liczbę osób, które mają na nie wpływ. Przodek „anty-cellulit” była Nicole Ronsard, właściciel dużej nowojorskiej salonie kosmetycznym, opublikowane, w celu zwiększenia ruchu na salonie, w magazynie Vogue artykule „Cellulit”.

Obraz kliniczny

Obraz kliniczny cellulitu jest zróżnicowany. Najczęściej dotykają je brzuch, biodra, pośladki, rzadziej - przedramiona, kolana, łydki, szyja. W tych obszarach skóra rozwija nierówną skórę w postaci guzków i wgłębień, których liczba i nasilenie zwiększa się wraz z wiekiem. Ponadto, charakterystyczne cechy to: bardziej zimna w dotyku w obszarach cellulit, mniejszej wrażliwości skóry w tych obszarach na promieniowanie UV - po opalaniu pigmentowane są one słabsze od otaczającej skóry, pojawienie długoterminowych pass „siniaki” w dotkniętych obszarach.

Klasyfikacja

Według etapów (Curri S. B., 1992)

Według odmian klinicznych

  1. Tablica cellulitu, charakteryzuje się fuzją guzków tłuszczowych w rozległych ogniskach z bulwiastą powierzchnią, okluzją i atrofią w centrum.
  2. Nodosum cellulitu, w którym powstaje pojedynczy lub wiele węzłów o gęstej lub miękkiej konsystencji.

Zgodnie ze specyfiką skóry (Bartoletti C.A, 1983)

  1. Twardy cellulit rozwija się u młodych kobiet prowadzących aktywny tryb życia. Przejawy są gęste, zwarte, nie zmieniają się w zależności od położenia ciała (stojącego lub leżącego). Powierzchnia skóry jest ściśle związana z głębokimi warstwami, a szczypta wyraźnie objawia się "skórką pomarańczową". Ten rodzaj cellulitu często towarzyszy rozstępom (rozstępom) i występuje najczęściej u nastolatków. Wraz z wiekiem może przekształcić się w zwiotczały cellulit.
  2. Powolny cellulit obserwuje się u kobiet nieaktywnych fizycznie lub u tych, które są bardzo szczupłe. Towarzyszy temu zmniejszenie napięcia mięśniowego. Powierzchnia skóry jest miękka, drgania podczas ruchu, jej pozycja zmienia się w zależności od pozycji ciała. Możliwe zaburzenia naczyniowe w postaci teleangiektazji i żylaków. Częściej występuje u kobiet po 40 latach.
  3. Obrzęk Cellulit objawia się wzrostem objętości kończyn dolnych z powodu ich obrzęku. Po naciśnięciu palcem na skórze pojawia się ślad w postaci długiego wgniecenia. Skórka jest przezroczysta i cienka. Subiektywna ciężkość i ból w nogach są odczuwalne.
  4. Mieszany cellulit - kombinacja różnych typów u jednej osoby w różnych częściach ciała. Ten typ jest najczęstszy.

Dlaczego kobiety cierpią na cellulit, a mężczyźni nie?

U mężczyzn, nawet w pełni, cellulit jest rzadki.
Wśród kobiet, w różnym stopniu, prawie wszystkie.

Powodem tego jest przede wszystkim inne tło hormonalne: pod wpływem estrogenów (żeńskich hormonów płciowych) dochodzi do lokalnego przerostu komórek tłuszczowych. Dlatego pojawienie się cellulitu u kobiet rozpoczyna się niemal od momentu dojrzewania i rozwija się w rekonstrukcyjnie istotnych obszarach (żołądek, pośladki, uda).

Wywiera również wpływ na strukturę błon tkankowych tkanki łącznej tłuszczu podskórnego u mężczyzn i kobiet. U mężczyzn, plastry tłuszczu są mniejsze niż u kobiet, przegrody między tymi segmentami leżą pod kątem do powierzchni skóry, podczas gdy u kobiet są prawie prostopadłe. Dlatego też, gdy zwiększa się wielkość komórek tłuszczowych, powierzchnia skóry u mężczyzn nie zmienia się praktycznie, a u kobiet występują guzki i wgłębienia.

W jakim wieku rozwija się cellulit?

Szybkość rozwoju cellulitu u wszystkich kobiet jest inna, zależy od dziedzicznej predyspozycji. Niektóre z jego przejawów nie są widoczne przez całe życie, inne - są już widoczne za 15 lat. Różne czynniki mogą powodować pojawienie się cellulitu, na przykład reorganizację hormonalną po porodzie, chorobę tarczycy, żylaki, hipodynamię, stres. Również rozwój cellulitu jest przyspieszany na tle regularnych zmian masy ciała (tuczonych, cieńszych, cieńszych i grubszych).

Egzamin

Badania antropometryczne - mierzenie wzrostu, masy ciała, obliczanie wskaźnika masy ciała i objętości ciała. Za pomocą tej metody można pośrednio ocenić grubość tłuszczu podskórnego, stopień otyłości i lokalizację tłuszczu. Nie można go uznać za wystarczająco dokładny w ocenie cellulitu, ponieważ masa ciała może zostać utracona wraz ze zmniejszaniem objętości, ale bez poprawy stanu.

Pomiar impedancji bioelektrycznej pozwala oszacować stosunek masy liniowej (mięśnie, kości, elementy wewnętrzne), masę tkanki tłuszczowej i wody.

Termografia anodowa - Ocena temperatury powierzchni skóry w celu utworzenia mapy kolorów. Zgodnie z obrazów w podczerwieni możemy określić stopień cellulitu jednolitego obrazu z różowy i zielony kolor wskazuje na brak cellulitu lub przejawów 1 stopnia, a nakrapiane ciemnymi obszarami obrazu - bardziej wyraźnym stopniu. Sposób ten jest zupełnie nieszkodliwe i bardzo dobrze poinformowany, ale mogą wykazywać fałszywych wyników z naruszeniem procedury pomiarowej (trema, palenie, menstruacją, pacjenta, zmiany temperatury i wilgotności).

Tomografia komputerowa i badanie rezonansu magnetycznego może mierzyć grubość tkanki tłuszczowej, ale ocena skóry i mikrokrążenia w zależności od ich wyników jest prawie niemożliwa. Badania te są zwykle prowadzone w celu oceny zakresu otyłości.

Ultrasonograficzna dopplerografia pozwala badać małe naczynia, aby określić zakres zaburzeń mikrokrążenia w skórze i tłuszczu podskórnym.

Korekta cellulitu

Mówienie o leczeniu cellulitu nie jest całkowicie prawdziwe, ponieważ cellulit (lipodystrofia ginekologiczna), jak wspomniano powyżej, nie jest chorobą. Dlatego też, aby wywołać sposoby na pozbycie się leczenia cellulitu, nie warto, bardziej poprawnie - korekta defektu kosmetycznego.

Dieta gdy cellulit zmniejsza spożycie soli, cukru, tłuszczów i produktów mlecznych, alkoholu, napojów tonizujących (zawierających kofeinę) oraz zwiększonego spożycia warzyw, owoców, zbóż, roślin strączkowych i witamin. Konieczne jest porzucenie produktów "szybkiego gotowania", konserw, półproduktów.

Ćwicz nie tylko "spalają" tłuszcz i zwiększają napięcie mięśni, poprawiają mikrokrążenie krwi i limfy, wspomagają usuwanie płynów z organizmu, wzmacniają skórę. Istnieją dwa rodzaje ćwiczeń: korygujące figurę, która wzmacnia i „dokręcić” poszczególne grupy mięśni i ćwiczenia mające na celu poprawę stanu organizmu, przyspiesza metabolizm, krążenie krwi, stymulując głęboki oddech. Do zwalczania cellulitu przydatne są pływanie, spacery, bieganie, jazda na rowerze, tenis, siatkówka, aerobik.

Procedury wodne. Kąpiele z różnymi ziołami i algami tonizują skórę, poprawiają mikrokrążenie, pomagają usunąć nadmiar płynów z organizmu. Po kąpieli wskazane jest wzięcie prysznica kontrastowego lub pocieranie strefami cellulitu lodem.

Self-masaż Celulit można wykonać za pomocą różnych urządzeń: twardych szczotek, bastów, rękawiczek z włosia końskiego, wałków igłowych lub wałków. Ich zastosowanie skierowane jest przede wszystkim na wzmocnienie skóry.

Preparaty kosmetyczne do kontroli cellulitu reprezentowane są żele, kremy, płyny i oleje. Składniki czynne są wyciągi z bluszczu, kory brzozy, kasztanowca, cyprysu i wodorostów, i tak dalej. Ich działanie polega na aktywacji przepływ limfy i krwi, przyspiesza przemianę materii w obszarach problemowych. Niestety, stopień przenikania zawartych w nich substancji aktywnych przez skórę jest niezwykle mały.

Metody medycyny kosmetycznej

Masaż - sprzęt (LPG, Skintonik itp.) lub ręczne (wykonywane ręcznie), puszkowane, poprawia krążenie krwi i limfy, aktywuje metabolizm.

Elektromostymulacja - Fizjoterapeutyczna metoda oddziaływania w celu uzyskania efektu skurczu mięśnia, poprzez lokalny wpływ na ciało poprzez impulsowy prąd elektryczny.

Elektrolipoliza - metoda aktywacji procesów lipolizy pod wpływem prądu impulsu na tkankę tłuszczową.

Masaż ultradźwiękowy - metoda polegająca na przyspieszeniu reakcji chemicznych i biologicznych w tkankach, zwiększonym krążeniu krwi, działaniu komórek "mikromasażowych" za pomocą ultradźwięków.

Kawitacja ultradźwiękowa - niszczenie tkanki tłuszczowej pod wpływem efektu kawitacji ultradźwiękowej.

Fonoforeza substancje lecznicze o działaniu lipolitycznym.

Pressotherapy - rodzaj instrumentalnego masażu limfatycznego, którego celem jest usprawnienie krążenia żylnego i przywrócenie przepływu limfy.

Mezoterapia - wprowadzenie w dziedzinie podskórnej tkanki tłuszczowej, dotkniętej cellulitem, leki stymulujące procesy lipolizy, które aktywują mikrokrążenie.

Mesodisolution - wprowadzenie roztworu hipoosmolarnego do podskórnej tkanki tłuszczowej w celu zniszczenia komórek tłuszczowych.

Okładki (gorące i zimne) - nakładanie na skórę mieszanin substancji obojętnych i aktywnych w postaci maski w celu uzyskania drenującego, przeciwobrzękowego, odtruwającego działania.

Terapia Ozonem - wprowadzenie mieszaniny podtlenku tlenu do skóry, w celu uzyskania włóknienia, efektu lipolitycznego, poprawy mikrokrążenia.

Zniesienie RF - podgrzewanie skóry i tłuszczu podskórnego poprzez przepuszczanie przez nie prądu elektrycznego o wysokiej częstotliwości.

Hydroterapia. Praktycznie można stosować wszystkie metody hydroterapii, ale najbardziej skuteczny jest prysznic Charcota (prysznic strumieniowy).

Problem lokalnych złogów tłuszczowych (hydrolypodystrofia)

Termin "cellulit" jest nam dobrze znany, ale zakończenie "go" wskazuje na proces zapalny. Kosmetolodzy nazywają problem lokalnych złogów tłuszczu - hydrolipodystrofią. Jest to naruszenie dwóch procesów - lipogeneza (tworzenie tkanki tłuszczowej) i lipoliza (rozszczepienie tkanki tłuszczowej), które objawia się wizualnie jako efekt "skórki pomarańczowej".

Tłuszczową tkankę umieszcza się w macicy, a liczbę adipocytów lub komórek tłuszczowych u każdej osoby określa się genetycznie. Ponadto, wraz z adipocytami, istnieją preadipocyty. Są podzielone dwa razy - podczas rozwoju płodu i podczas okresu dojrzewania. Wzrost tkanki tłuszczowej następuje z powodu zwiększenia objętości adipocytów. Gdy adipocyty osiągną masę krytyczną, wysyłany jest sygnał dla preadipocytów i zaczynają się dzielić, co powoduje dodatkowy wzrost podskórnej tkanki tłuszczowej. Adipocyty tworzą tłuste "paczki", są one oddzielone od siebie przez nić łączącą tkanki, które łączą się z podstawową warstwą naskórka. Gdy dochodzi do wzrostu adipocytów i zagęszczenia (w zależności od stopnia hydrolipodystrofii) nici, wizualnie zobaczymy efekt skórki pomarańczowej.

Jakie czynniki prowadzą do powstania hydrolipodystrofii?

W przypadku adipocytów skoncentrowane są dwa typy receptorów: receptory alfa i beta-adrenergiczne.
Alfa - odpowiedzialna za lipogenezę, beta-adrenoreceptory - za lipolizę.
Jeśli aktywowane są receptory alfa-adrenergiczne, następuje akumulacja tłuszczu, jeśli beta jest ich cięciem.

Zaburzenia stanu hormonalnego podczas ciąży, menopauzy; naruszenie diety; przewlekłe choroby somatyczne; przewlekły stres i zaburzenia mikrokrążenia prowadzą do powstania hydrolipodystrofii. Naruszał wszystkie procesy metaboliczne w organizmie - wymianę tłuszczów, białek i węglowodanów.

Jedną z głównych przyczyn wystąpienia hydrolipodystrofii jest zaburzenie mikrokrążenia. Zastój żylny występuje, co prowadzi do obrzęku śródmiąższowego, upośledzenie drenażu limfatycznego, wizualnie widzimy konsystencji pasty kończyny, istnieją ślady z palców podczas badania palpacyjnego.

Następnie tworzy się konsolidacja pasm tkanki łącznej, która ogranicza adipocyty, i kapsułkę, w której "paczki adipocytów" są uszczelnione. Wizualnie zobaczymy wszystkie objawy cellulitu - efekt skórki pomarańczowej, fovea, możliwe jest lokalne obniżenie temperatury.

Zapobieganie cellulitowi należy przeprowadzić w dwóch etapach, odpowiednio, rozwiązując dwa kolejne zadania.

Pierwszy etap - odtworzenie części tkanki tłuszczowej dotkniętych cellulitem. W pierwszym etapie stosuje się żel aktywujący anty-cellulitowy żel AC-1 +. Częstotliwość stosowania 1-2 razy dziennie, okres stosowania to 3-4 tygodnie.

Na drugi etap Antycellulitowy żel AC-2 + Aktywny balsam. Częstotliwość i okres stosowania są takie same. Celem drugiego stopnia wzmocnienia i zwiększenia pozytywne zmiany podskórnej tkanki tłuszczowej, które powstały w wyniku zastosowania żelu AC-1, oraz stworzenie warunków, które przeszkadzają w rozwoju nowego cellulitu.

Oferujemy użytkownikowi również dwa sposoby korzystania z naszych narzędzi AC.

Pierwszy sposób - nanieść żel AC na obszar problemowy ciała cienką warstwą 0,1-0,2 mm (praktycznie przetartą) i rozpylić balsam aktywatora na wierzchu. W tym przypadku, po 1-2 minut, do warstwy rogowej powstaje bardzo cienką, niewidoczną „film” lecznicze, które nie będą utrudniać ruch i pozwalają swobodnie robić prace domowe.

Drugi sposób - to jest dokładnie ten sam "salon w domu". Żel AC nakłada się grubą warstwą o grubości 0,25-1 mm. W tym przypadku po obróbce balsamem aktywatora powstaje gęsty film, który pozwala uzyskać efekt podobny do "efektu owijania". Obie te metody są skuteczne, wymienne i mogą zastępować. Chociaż, oczywiście, należy zauważyć, że przy drugiej metodzie stosowania zużycie żelu jest znacznie wyższe. Podczas stosowania kompleksów AC zawsze pożądane jest stosowanie technik lekkiego masażu.

Aby uzyskać maksymalny efekt, 2-3 tygodnie po zakończeniu kursu, program leczenia można powtórzyć.

Konieczne jest zalecenie prawidłowego schematu picia - 2 litry wody na dzień, z wyłączeniem napojów gazowanych, kawy i słodkich napojów. Po 18-19 pm - ograniczenie spożycia żywności. Minimalna aktywność fizyczna na co dzień, aby utrzymać napięcie mięśni i poprawić mikrokrążenie.

W gabinecie kosmetologa konieczne jest przeprowadzenie drenażu limfatycznego i masażu antycellulitowego dla maksymalnego efektu. Można również użyć Cryomassage lub krioterapia, masaż próżniowy, leczenie mikroprądowej, okłady, presoterapii lub pressomassazh i wiele innych procedur. W domu, można przeprowadzić programy samo-masażu zawarte fundusze Mirra: Balsamy do ciała antycellulitowy z koniczyny i kasztanowca, balsam ocieplenie z kamforą i propolis, olej z łososia efekt liftingu kawioru.

Szczegółowe zalecenia podano w podręczniku "Antycellulitowy" (B. Gorodnichev, I. Rudakov, M., MIRRA, 2010)

* Podczas korzystania z materiałów artykułów wymagany jest hiperlink do źródła

Cellulit (lipodystrofia ginekologiczna) jest normą lub chorobą?

Obecnie problemy z zachowaniem i / lub przywróceniem estetyki wyglądu stają się coraz pilniejsze. Zdrowie estetyczne ma znaczący wpływ na ludzką adaptację w społeczeństwie, jakość życia i dobrostan społeczny.

W strukturze przyczyn leczenia w instytucjach dermatologicznych i kosmetologicznych dominuje cellulit. Jego rozpowszechnienie wśród kobiet w wieku 20-35 lat wynosi około 96%, a ponad 35 lat - średnio 80%.

Widok ogólny

Termin "cellulit" stosowany w odniesieniu do pewnych obiektywnych zmian w cechach skóry w obszarach problemowych ciała u większości kobiet jest nieprawidłowy i jest stosowany tylko w życiu codziennym. Bardziej precyzyjnym sformułowaniem tych zmian jest lipodystrofia typu "lipodystrofia" zależna od estrogenu lub gynoid (czyli typu żeńskiego).

Cellulit nie jest normą, ale nie jest chorobą, pomimo obecności przyrostka "to", co oznacza stan zapalny. Te i inne terminy używane do określenia tego stanu nie występują w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób.

Fembot Duchenne'a jest estetycznym, defekt kosmetyczny, charakteryzuje się pewnymi szczególnymi przejściowe lub trwałe zmiany w tkankach, które są oparte na lokalnych procesy zwyrodnieniowe-dystroficznych w podskórnej tkance tłuszczowej i skóry właściwej obszarów problemowych, które pojawiają się nieregularne struktury skóry, a tak zwane „skórki pomarańczowej”.

Co powoduje cellulit?

Ta kosmetyczna wada prawie nigdy nie występuje u mężczyzn. Stosunkowo rzadko występuje u dorastających dziewcząt w okresie dojrzewania. Stanowiło to podstawę dla indywidualnych autorów do nazwania niedoboru kosmetycznego u dorastających dziewcząt terminem "młodocisty cellulit". Ale nieregularny topografii skóry w miejscach narażonych na defektów kosmetycznych (na pośladkach, nogach, zwłaszcza na udach oraz w mniejszym stopniu - na kolana i kostki stawów, rąk) występuje w zdecydowanej większości kobiet w wieku rozrodczym (85%).

Główne objawy w postaci zmian w środowisku dystroficzne tkanki tłuszczowej u kobiet wymienionych, ich wieku i zdyscyplinowania korelacji zmian hormonalnych w okresie rozrodczym jest spowodowane anatomicznych i fizjologicznych właściwości kobiety.

Jak wygląda cellulit?

Obraz patoanatomiczny reprezentowany jest przez przerośnięte komórki tkanki tłuszczowej, pogrupowane w płaty. Te ostatnie są otoczone przegrodami, składającymi się z zagęszczonych włóknistych włókien. Przerost komórek tłuszczowych występuje w związku ze wzrostem aktywności procesów powstawania i akumulacji tłuszczów lub zmniejszeniem aktywności procesów metabolicznych (z różnych przyczyn). W tych tkankach zaobserwowano zaburzeń mikrokrążenia krwi i limfy, śródmiąższowe nasilenia obrzęku (śródmiąższowego) tkanki, co dodatkowo narusza przepływ krwi w naczyniach włosowatych i drenaż limfatyczny.

Zatem lipodystrofia gynoidalna nie jest stanem patologicznym, ale fizjologiczną cechą podskórnej tkanki tłuszczowej miejscowych (estrogenozależnych) obszarów ciała kobiety.

Przyczyny i mechanizm rozwoju cellulitu

Rozwija się w wyniku wpływu różnych czynników, połączonych w dwie grupy:

W każdym indywidualnym przypadku niektóre z powodów są podstawowe, podczas gdy inne mają charakter drugorzędny. Jednak pomimo tego, że przyczyny pojawienia się cellulitu mogą być różne, podstawowy mechanizm jego powstawania we wszystkich przypadkach jest podobny. To podobieństwo przejawia się w końcowym wyniku w postaci lokalnego zaburzenia procesów metabolicznych, które powodują powstawanie komórek tłuszczowych o różnych rozmiarach i formach, obrzęk tkanki śródmiąższowej i rozwój zwłóknienia.

Wewnętrzne czynniki etiologiczne

Obejmują one głównie czynniki:

  • anatomiczny;
  • hormonalny;
  • naczyniowe i dyscekulacyjne;
  • genetyczny.

Czynnik anatomiczny

Fakt obecności zmian lipodystroficznych u kobiet i ich braku u mężczyzn przez długi czas opierał się na hipotezach, które uwzględniają różnicę tylko w anatomicznej budowie tkanki tłuszczowej. Zgodnie z tą wersją, podskórna tkanka tłuszczowa jest podzielona przez elastyczne przegrody, które są w kształcie krzyża u kobiet, a u mężczyzn - w ściśle poziomym kierunku.

W związku z tym, jeżeli ilość tkanki tłuszczowej u mężczyzn elastyny ​​rozciągnięte elementy równomiernie, otrzymując jednolity i bez tworzenia ulgi, napięcie skóry. W przypadku kobiet, w rezultacie do zwiększenia objętości adipocytów w strukturze tkanki tłuszczowej Phillips uniesioną powierzchnię skóry lub objaw „skórki pomarańczowej”, który nie może być stanem chorobowym, czyli chorób.

Inne hipotezy określały tylko pierwszą. Na przykład przyjęto, że brak regularności umiejscowienia tkanki tłuszczowej jest charakterystyczny tylko dla dolnych warstw, ale wystają one z górnych warstw, tworząc relief skóry właściwej. Według innej hipotezy cellulitu podzielony na pierwotne przerostu stanowiących komórki znajduje się tylko w warstwie powierzchniowej tkanki tłuszczowej, a także wtórne, rozwija się jako wyniku starzenia wywołanego światłem słonecznym lub zmniejszenie elastyczności skóry.

Założenia te łączy się typowe zmiany charakterystyki (przerost) z tkanki tłuszczowej i izolacji warstwy jako przedmiot jego zmiany. Mają one określone znaczenie w obrazie morfologicznym i klinicznym. Jednakże, jako przyczynę tych hipotez są niezgodne z obserwacji empirycznych dermatologów i kosmetologów jak fembot lipodystrofia występuje nie tylko u kobiet z nadwagą, ale także wśród tych, którzy mają to Rates zbliża się do dolnej granicy normy.

Polecamy telefony komórkowe, które mogą być używane samodzielnie w domu:

Czynnik hormonalny

Realizacja zmian hormonalnych może wystąpić na poziomie ośrodkowego układu nerwowego poprzez hormony podwzgórza i hormony zwrotne przysadki mózgowej, w wyniku czego wzrasta zawartość estrogenu i prolaktyny we krwi. Te ostatnie mają ogólny efekt anaboliczny, który przyczynia się do aktywacji tworzenia i akumulacji tłuszczów.

Szczególnie istotne nasilenie procesów lipogenezy obserwuje się w okresach życia, którym towarzyszą maksymalne zmiany hormonalne - młodzież, ciąża, menopauza. Dlatego poszczególne cechy tła hormonalnego u każdej kobiety, te lub inne zmiany w jej ciele mogą uczestniczyć w mechanizmie rozwoju cellulitu lub stać się jego bezpośrednią przyczyną.

Ponadto przekonująca jest teoria zmian rozważanych w artykule, oparta na procesach biochemicznych zachodzących w tkance tłuszczowej pod wpływem czynników endokrynologicznych. Wśród licznych funkcji podskórnej tkanki tłuszczowej pełni również funkcję endokrynną, przyciągając szczególne zainteresowanie w zakresie wyjaśniania przyczyn i mechanizmów rozwoju lipodystrofii gynoidalnej.

Organizm kobiecy ma taką cechę okresu rozrodczego, jak regularność fluktuacji hormonalnych, które determinują zdolność poczęcia i owocowania. Charakterystyczną cechą tła hormonalnego jest odpowiednia aktywność tkanki jajnika, w której wytwarzane są estrogeny.

Jednak w podskórnej tkanki tłuszczowej usytuowana w strefach udowej i pośladkowych w dolnej części przedniej ściany jamy brzusznej i (w mniejszym stopniu) w tylnej części ramienia, w rejonie stawu kolanowego zachodzące procesy biochemiczne aromatyzacji męskich hormonów płciowych (androgenów). Efektem tych procesów jest peryferyjna synteza estrogenów.

Jednocześnie podskórna tkanka tych stref jest narażona na miejscowe działanie estrogenów. Zwłaszcza wyraża się podczas ciąży i laktacji. Jedną z funkcji żeńskich hormonów płciowych jest niszczenie włókien kolagenowych, w tym szyjki macicy, co jest ważne ze względu na stopniowe przygotowanie do porodu i zwiększenie stopnia rozciągliwości podczas porodu. Jest to związane ze wzrostem liczby kobiet po porodowych przejawach cellulitu.

Główne etapy mechanizmu tworzenia lipodystrofii gynoidalnej są następujące:

  • podniesienie poziomu syntezy estrogenu, prowadzi do aktywacji kolagenazy (enzym, który rozkłada kolagen) w skórze właściwej i tkance podskórnej, przez co obszary estrogenu w tkankach jest ograniczona liczba włókien kolagenowych;
  • po osiągnięciu krytycznej niską włókien kolagenowych ilościowy przerośnięte adipocyty się chaotyczne rozmieszczenie i tworzą grupę w postaci małych i dużych węzłów, które wystają do powierzchniowych warstw skórę;
  • nagromadzenie krytycznej liczby powiększonych komórek tłuszczowych na tle stymulacji estrogenu prowadzi do aktywacji różnicowania preadipocytów (prekursorów komórek tłuszczowych) i tworzenia nowych adipocytów;
  • nowe komórki tłuszczowe również uczestniczą w procesach aromatyzacji androgenów, co prowadzi do syntezy jeszcze większej ilości estronu, a to z kolei dodatkowo zwiększa syntezę enzymu kolagenazy.

Zatem zakres i zakres procesów cellulitu jest określony przez ogólny poziom zawartości estrogenu. Kobiety, u których ten poziom jest wysoki, mają tendencję do szybszego, w porównaniu z innymi kobietami, rozwoju i rozprzestrzeniania się objawów lipodystrofii ginekogennej.

Inne, mniej istotne czynniki wewnętrzne etiopatogenetycznych hormonalnego natury, co prowadzi do zachwiania równowagi lipogenezy i lipolizy i przyczyniają się do powstawania i / lub rozwoju cellulitu lub przyspieszania jej przebiegu obejmują:

  • zaburzenia czynności gruczołów dokrewnych układu podwzgórzowo-przysadkowego i nadnerczy;
  • niedoczynność tarczycy;
  • zaburzenia trzustki, w szczególności cukrzyca;
  • choroby jajników (nowotwory, policycosis, oophorectomy);
  • zaburzenia metaboliczne, a także choroby wątroby, dróg żółciowych, żołądka i jelit, przyczyniające się do naruszenia metabolizmu białek, węglowodanów i tłuszczów.

Czynnik naczyniowy i dyscirculatory

Czynnik ten jest drugą (po hormonalną) wartością w rozwoju lipodystrofii gynoidalnej. Może to być nie tylko konsekwencja jakichkolwiek innych przyczyn, ale często służy jako główna przyczyna rozwoju tego stanu. Badanie histologiczne tkanki w obszarze cellulitu zależy nie tylko przerostowych komórki tłuszczowe, ale obecność objawów obrzęku, zwłóknienie rozsiane i że związane z zaburzeniami władzy wynikającej tkanki normalne krążenie krwi i limfy.

Jest to wyjaśnione przez następujące mechanizmy. Zwiększone (przerośnięte) adipocyty wyciskają małe naczynia. Prowadzi to do pogorszenia mikrokrążenia, odpływ żylny zwalniania i drenażu limfatycznego, zwiększonej przepuszczalności naczyń i ciekłej części wylotowej krwi do tkanki śródmiąższowej obrzęku nią a jeszcze wyraźniej ściskanie zaburzenia naczyń mikrokrążenia i powolnym drenażu limfatycznego.

Ponadto obrzęk tkanki śródmiąższowej o przewlekłym charakterze jest również związany z działaniem progesteronu w fazie pęcherzykowej cyklu miesiączkowego. W wyniku cyklicznego wzrostu stężenia progesteronu, przejściowy fizjologiczny wzrost wydzielania aldosteronu - hormonu, który zmniejsza wydalanie soli sodowych z organizmu. Ta ostatnia zawiera wodę, co jest kolejnym powodem zwiększenia jej objętości w cieczy struktury międzykomórkowej, czyli obrzęku tkanki śródmiąższowej.

Przewlekłe obrzęk, rozwija się w fazie folikularnej cyklu miesiączkowego również doprowadzić do zaburzeń mikrokrążenia krwi i przepływu chłonki, a to z kolei stanowi czynnik w aktywacji przekształcania preadipocytów, pobudzenie funkcji fibroblastów, procesach rozwojowych i stwardniające zwłóknieniowe.

Główną przyczyną rozwoju cellulitu jest więc bezpośredni lokalny wpływ estrogenów na tkankę oraz działanie progesteronu w fazie lutealnej cyklu miesiączkowego. Im dłużej ta ekspozycja, tym bardziej wyrażony przerost komórek tłuszczowych, zjawisko obrzęku i zwłóknienia, a tym samym im wcześniej się zamanifestują, tym szybciej postępują ich zewnętrzne objawy.

Dlatego definicja lokalnej lipodystrofii estrogenów jako zmian związanych z wiekiem, a nie jako chorobę, jest całkowicie uzasadnione, ponieważ, od wieku dojrzewania, podskórnej obszary tłuszczu estrogenu u kobiet jest pod stałym wpływem estrogenów. Wraz z wiekiem zwiększa się progresja cellulitu.

Czas trwania cyklu miesiączkowego zależy od czasu trwania fazy lutealnej i może wynosić od 21 dni do 35-40 dni dla różnych kobiet. Indywidualny czas trwania fazy pęcherzykowej i owulacyjnej jest względnie stały. Im dłuższa faza lutealna, tym dłużej występuje zwiększona zawartość progesteronu w organizmie, a zatem charakterystyczne objawy cellulitu są bardziej wyraźne.

W zależności od tych czynników, zidentyfikowano następujące główne grupy kobiet, które są podatne na szybszy rozwój i progresję lipodystrofii estrogenowej związanej z wiekiem. To są kobiety:

  1. Ze względnym lub bezwzględnym wzrostem zawartości estrogenów we krwi.
  2. W którym czas trwania cyklu menstruacyjnego przekracza średnią, to jest ponad 30-32 dni.

Inne, mniej znaczące wewnętrzne czynniki ryzyka, które opierają się na zaburzeniach mikrokrążenia i odpływu limfatycznego:

  • ciąży, w którym, oprócz zwiększania prolaktyny i insuliny we krwi występuje sprężanie powiększenie macicy narządów jamy brzusznej, żył i naczyń chłonnych, co prowadzi do spowolnienia przepływu krwi i zaburzeń żylnych i limfatycznych mikrokrążenia;
  • żylaki;
  • pierwotna i wtórna limfostaza;
  • niewydolność serca;
  • marskość wątroby lub zwłóknienie wątroby, co prowadzi do naruszenia wypływu krwi z żyły wrotnej;

Te stany patologiczne są przyczyną zmniejszenia odpływu żylnego i limfatycznego, aw konsekwencji zaburzeń mikrokrążenia i retencji płynów w kończynach dolnych brzucha i pośladków. Wszystko to prowadzi do stymulacji funkcji fibroblastów i rozwoju zwłóknienia tkanki śródmiąższowej w okolicy ud, pośladków, ściany brzucha, łydek, stawów kolanowych i kostkowych.

Czynnik genetyczny

Głównym jest polimorfizm niektórych genów kodujących enzymy dwóch faz detoksykacji. Konsekwencją ich polimorfizmu jest wysoka wrażliwość na zaburzenia metabolizmu estrogenowego. Ten ostatni może powstać w wyniku wpływu negatywnych czynników środowiska na tle istniejących predyspozycji genetycznych.

Zewnętrzne czynniki ryzyka

W wyniku wpływu zewnętrznego realizowane są czynniki wewnętrzne lub wzmacniany jest ich wpływ. Procesy wywołane czynnikami zewnętrznymi mogą prowadzić do rozwoju lokalnej "wtórnej" lipodystrofii, która wiąże się nie tyle z indywidualnymi cechami samego organizmu, ile z jego stanem ogólnym, stylem życia kobiety i naturą jej odżywiania.

Główne czynniki zewnętrzne to:

Palenie

Nikotyna zwiększa ryzyko hyperestrogenemii. Zmniejsza aktywność cytochromu odpowiedzialnego za przekształcenie estrogenów w 2 gidroksiestrogeny jest bardziej aktywna forma żeńskich hormonów płciowych, w szczególności w okresie przed menopauzą. Nikotyna hamuje także procesy lipolityczne (dzielenie tłuszczu) powoduje obrót pierwszego zewnętrznego, a następnie skurcz naczyń obwodowych z zaburzeniami mikrokrążenia krwi obecnej rozwój i lymphostasis i przewlekłej niewydolności żylnej. Ponadto, prowadzi do przyspieszenia zniszczenia włókien kolagenu skóry, tak, że w tkance podskórnej opracowanie dystroficzne zmiany i powoduje oporność na leczenie otyłości. Tak więc palenie aktywuje absolutnie wszystkie czynniki przyczyniające się do rozwoju lipodystrofii gynoidalnej.

Nadmiar masy ciała

Otyłość prowadzi do akumulacji estrogenów w podskórnej tkance tłuszczowej. Wynika to z zawartej w nim dużej ilości enzymu aromatazy, przekształcającego androgeny, które są syntetyzowane w nadnerczach, w estrogeny. Ponadto otyłość znacznie zwiększa ryzyko zaburzeń naczyniowych, nasila niewydolność żylną, ale przede wszystkim sprzyja progresji limfostazy.

Nieprawidłowa dieta i złe odżywianie

Niedobór witamin w produktach spożywczych, makro- i mikroelementy, z których wiele jest częścią enzymów biorących udział w metabolizmie hormonów płciowych. Przy ich braku zaburzenia funkcji systemów enzymatycznych, w wyniku nagromadzenia estrogenów w organizmie. Powinien on być ograniczony jako produkty, które przyczyniają się do rozwoju cellulitu - wysokokaloryczne pokarmy i tłuszcze pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego, produktów mącznych, pokarmów zawierających łatwo przyswajalne węglowodany, Ekstrakty i przypraw, marynat i innych pokarmów zawierających duże ilości soli, słodki i napojów bezalkoholowych, jak również napoje zawierające kofeinę (silne herbata, kawa, Coca-coli itp), produkty o małej zawartości włókien, sole potasowe.

Niektóre leki

Przyjmowanie doustnych złożonych preparatów antykoncepcyjnych, jak również preparatów estrogenowych do celów medycznych, długotrwałe leczenie beta-blokerami, hormonami hormonalnymi i antyhistaminowymi.

Hipodinamy

Aktywność fizyczna przyczynia się do procesów hydroksylacji i niszczenia nadmiernych ilości estrogenów. Przy siedzącym trybie życia następuje spadek nasycenia tkanek tlenem, spowolnienie procesów metabolicznych i zaburzenia zaopatrzenia w tkanki, co prowadzi do aktywacji kolagenazy (enzymów niszczących białka kolagenu). Ponadto, w wyniku braku aktywności, zmniejszając aktywność mięśni sprzyja „pompowania” chłonnych dużych naczyń limfatycznych, rozwija lymphostasis w miękką tkankę okolicach miednicy i dolnych.

Stres

Częste i / lub przewlekłego stresu, wydłużenie ujemne naprężenie psychoemocjonalnym przyspieszyć przepływ procesów zniszczenia włókien kolagenowych z dysfunkcją autonomicznego układu nerwowego, w wyniku czego powstaje na zaburzenia regulacji napięcia naczyń, czasami bardzo trwałe. Prowadzi to do długich skurczów naczyniowych, przerwanie dostarczania tlenu i składników odżywczych do tkanek i powolna odpływ produktów przemiany materii.

Akumulacja wpływu zewnętrznego wpływu na organizm może znacznie przyspieszyć progresję i nasilić objawy cellulitu, co jest związane z osobliwościami metabolizmu estrogenów. Od czynników zewnętrznych zależy nie tyle obecność lipodystrofii gynoidalnej, ile jej cechy.

Etapy cellulitu

W rozwoju lipodystrofii gynoidalnej wyróżnia się cztery stadia kliniczne i morfologiczne.

I etap

Gdy histologiczne badanie ujawniło zagęszczania areolar warstwę hypodermal, różnica wielkości i kształtu komórek tłuszczowych, rozszerzania i zwiększoną przepuszczalność naczyń włosowatych ścian, diapedetic (przez ścianę naczynia bez jej uszkodzenia), krwotoku melkotochechnye mikroskopowe tętniaka wrzecionowate w postcapillary żyłek.

Na tym etapie nie ma objawów klinicznych - powierzchnia skóry powyżej obszarów rozwoju cellulitu nie jest wizualnie zmieniona, jest gładka i z równą ulgą. Podskórny tłuszcz podczas palpacji jest łagodny, czasami można go zauważyć z powodu niewielkiej opuchlizny. Na tych stanowiskach występuje dłuższa trwałość krwiaków i gojenie się mikrourazów.

2 etap

Histologia - przerosłe i przerost preadipocyty, zagęszczony podstawnej membrany kapilar, kapilary w niektórych obszarach rozszerzony mikroskopowe krwawienia wokół kapilar znaleziono argentophilic wiązek włókien tkanki łącznej.

Gdy palpacja ognisk jest określona przez spadek temperatury skóry, zmniejszenie elastyczności skóry i zwiększenie obrzęku i gęstości podskórnej tkanki tłuszczowej. Kiedy mięśnie napinają się w okolicy paleniska lub przejmują palce skóry nad ogniskiem w fałdce, blada skóra i nierówności powierzchni skóry pojawiają się jako "pomarańczowa skórka".

3 etap

Nazywa się to mikronodularnym lub mikropęcherzykiem. Charakteryzuje patologicznie przebieg zmian, jakie są opisane w etapie 2. Ponadto - nowej formacji tkanki łącznej (zwłóknienie) włókien, wzrost nowych żyłek rozszerzenie naczyń włosowatych, liczne mikrotętniaków, powstawanie małych brodawek, usuwanie granice między naskórka i skóry właściwej, Unia przerosłych adipocytów na małe plasterki, początek rozwoju rozsianego komórek tłuszczowych i ich włączenia w struktury tkanki łącznej głębokie warstwy skóry. Tak więc ten etap jest już włóknistym cellulitem.

Objawy kliniczne - wyraźny efekt "skórki pomarańczowej" nie jest już tylko przy napinaniu mięśni lub zbieraniu skóry w fałdach, ale także w stanie spokojnym. Powierzchnia skóry jest zwiotczała i ma pagórkowaty relief. Jego elastyczność w ciągu zmian jest znacznie zmniejszona, to jest suchy, blado zimna palpacyjnego oraz omacywaniu głębokiego, któremu towarzyszy ból, określoną wielokrotność małą wielkość ziarna ryżu, bolesne guzków.

Czwarty etap

Macronodularny lub ostateczny, nieodwracalny (jest dość rzadki). Jej obraz histologiczny i kliniczny charakteryzuje już "zaniedbany" cellulit. Obraz histologiczny ujawnia utratę zrazikowej struktury tkanki podskórnej. Grupy małych węzłów tworzą duże węzły, otoczone kapsułką tkanki łącznej i penetrowane grubymi włóknistymi włóknami, które wyglądają jak pasma. Stwardnienie rozlane oznaczone komórki tłuszczowe i ich zastąpienia tkanki włóknistej, w mikroskopijnych żylaków naczyń małych krwawień, atrofii naskórkowej warstwie skóry i teleangiektazji.

Objawy kliniczne tego stadium są bardziej wyraźne w porównaniu z objawami trzeciego stadium. Duże węzły są widoczne w spokojnym, zrelaksowanym stanie. Skóra nad ogniskami jest zimna, z cyjanicznym odcieniem i żylną "siatką". Ogólny relief skóry jest falisty i wyboisty. W badaniu palpacyjnym duże, bolesne węzły są przyspawane do skóry właściwej.

Odpowiedzmy na główne pytanie: jak pozbyć się cellulitu?

Metody zwalczania cellulitu

Wyniki po masażu LPG

Niektórzy kosmetologowie i specjaliści poszczególnych firm produkujących instrumenty i preparaty kosmetologiczne uważają je za stan patologiczny. Aby usunąć cellulit z pośladków i innych obszarów ciała, zaleca się "destrukcyjne" środki i techniki sprzętowe, które mają na celu usunięcie podskórnej tkanki tłuszczowej lub jej zniszczenie. Na podstawie informacji o przyczynach i ogólnym mechanizmie rozwoju miejscowej lipodystrofii zależnej od estrogenu staje się jasne, że takie metody leczenia są absolutnie niedopuszczalne.

W walce z cellulitem należy wziąć pod uwagę etapy jego rozwoju i współistniejącą patologię. Polega na eliminacji lub ograniczeniu wpływu czynników zewnętrznych, w zintegrowanym stosowaniu leków i metodach mających na celu korygowanie zaburzonego mikrokrążenia krwi, aktywację odpływu żylnego i drenażu limfatycznego.

Ponadto, stosując sposoby i środki do stymulowania procesów naturalnych syntezy kolagenu, białek i tworzenie nowych (normalnych) struktury włókien kolagenowych w skórze, aktywujące naturalną trawienia tłuszczu (lipoliza) w komórkach tłuszczu podskórnego i wyeliminowanie dysproporcji pomiędzy lipogenezy i lipolizy.

Te sposoby korekty są warunkowo podzielone na grupy:

  • zewnętrzne preparaty i techniki (peelingi, maski, kremy i żele, okłady, thalassoterapia itp.);
  • ozonoterapia i mezoterapia;
  • różne opcje i techniki masażu;
  • metody sprzętowe - mikroprądy, elektrolipoliza, miostymulacja, endermologia, połączenie działania elektrodowego z ultradźwiękami itp.

Tak więc, cellulit lub lokalna zależna od wieku zależna od estrogenu lipodystrofia gynoidalna nie jest stanem patologicznym. Jest fizjologiczną cechą podskórnej tkanki tłuszczowej w tak zwanych obszarach ciała zależnych od estrogenu. To właśnie podejście do definicji tego defektu kosmetycznego musi być kierowane przy wyborze metod terapii i profilaktyki.

Lipodystrofia

Lipodystrofia - to niedorozwój podskórnej warstwy tłuszczu na rzucie górnej połowy korpusu, a nadmierne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w rzucie kończyn dolnych podbrzusza i pośladków spowodowane poważne zaburzenia metaboliczne.

Lipodystrofia może mieć zarówno ograniczona i rozproszonego rozkładu, w zależności od etiopatogenetyczny mechanizmów rozwoju są następujące postacie: gipermuskulyarnaya choroby wrodzone lipodystrofia rozproszone segmentowe postępującą, ból po iniekcji stłuszczenie.

Długotrwały przebieg lipodystrofii powoduje rozwój poważnych zaburzeń metabolicznych w postaci rozwoju cukrzycy insulinoodpornej, hipertriglicerydemii i stłuszczenia wątroby.

Przyczyny lipodystrofii

Pomimo szybkiego rozwoju technologii diagnostycznych w medycynie, w większości przypadków nie jest możliwe ustalenie czynnika etiopatogenetycznego w rozwoju lipodystrofii. Jako prowokujące czynniki ryzyka wystąpienia jednej lub drugiej postaci dystrofii, należy rozważyć uogólnione zakaźne zakażenie organizmu, użycie pomocy operacyjnej, jak również poważne uszkodzenie czaszkowo-mózgowe.

Wrodzone i nabyte typy lipodystrofii są równie ważne, głównie u kobiet, a debiut choroby występuje zwykle w wieku 40 lat.

W toku przeprowadzania licznych randomizowanych badań wyłoniło się kilka etiopatogenetycznych teorii lipodystrofii, z których każda ma prawo istnieć.

Według pierwszej teorii w ciele każdego pacjenta występuje nieprawidłowa substancja białkowa, która ma charakter przysadki i ma wyraźne właściwości mobilizujące tłuszcz. Z pewnością niemożliwe jest ustalenie wyraźnej zależności między ilością tego nieprawidłowego peptydu a rozwojem lipodystrofii, ponieważ nie istnieją metody laboratoryjne do jej ilościowego oznaczenia. Jednak zwiększenie właściwości lipolityczne z osocza pacjentowi cierpiącemu uogólnionej postaci lipodystrofia sprzyja obecność substancji u pacjenta z ciężkim działania zharomobiliziruyuschim.

Przeprowadzone badania z zakresu endokrynologii przyczyniły się do powstania teorii rozwoju lipodystrofii, opartej na wyraźnej zależności rozwoju zaburzeń rozwoju tkanki podskórnej tkanki tłuszczowej ze zwiększonym wydzielaniem hormonu wzrostu. Zgodnie z tą teorią, w strukturze hormonu wzrostu u pacjentów z lipodystrofią występuje fragment cząsteczki, który charakteryzuje się zwiększeniem aktywności mobilizującej ciepło.

Rozwój objawów lipodystrofii u pacjentów zakażonych wirusem HIV z rosnącymi hiperinsulinizmu zjawisk powodowanych przez długotrwałe stosowanie leków grupy inhibitorów proteazy.

ze względu na obecność wady enzymatycznego, czyli wrodzonym brakiem receptorów triglicerydów w adipocytach powierzchni najbardziej rozpowszechnione teorią pochodzenia lipodystrofii.

Główne patogenetyczne mechanizmy lipodystrofii opierają się na utracie zdolności organizmu do gromadzenia neutralnych tłuszczów w fizjologicznych zapasach tłuszczu, a następnie rozwoju uogólnionej lipoatrofii i ciężkiej hiperlipidemii. Przy tej patologii eliminacja lipidów jest możliwa tylko w wątrobie i przewodzie pokarmowym, w wyniku czego rozwija się tłuszczowe zwyrodnienie wątroby. W początkowej fazie choroby rozwija się kompensacyjna wtórna hiperinsulinemia.

Manifestacje lipodystrofii

Całość pewnych objawów klinicznych determinuje rozwój całkowitej lub częściowej postaci lipodystrofii. Całkowitej postaci lipodystrofii towarzyszy znaczny spadek podskórnej warstwy tłuszczu we wszystkich częściach tułowia, w przeciwieństwie do częściowego, w którym nie ma zmian w tkance podskórnej w okolicy twarzy. Debiut choroby jest równoważny dla każdego wieku od dzieciństwa do osób starszych.

W związku z rozwojem przewlekłej hiperinsulinemii endogennej w organizmie pacjenta występują zaburzenia dysmetaboliczne, które determinują pojawianie się typowych objawów klinicznych. Fenotypowe przejawy lipodystrofii jest rozwój prawdziwej przerost mięśni szkieletowych i umiarkowanej Prognatyzm, rozszerzenia kości dystalnych kończyn i nadmierne owłosienie regionalnym.

Podczas wystąpienia typowego ataku początek pacjenta hiperinsulinemii martwi ostro brak motywacji słabość, wyrażone uczucie głodu, nadmierne pocenie się i uczucie wewnętrznego drżenia.

Lipodystrofia, której towarzyszy endogenna hiperinsulinemia, staje się przyczyną zwiększonego stwardnienia miąższu narządów wewnętrznych o różnej lokalizacji. Tak więc, trzustki lipodystrofia towarzyszy objawów klinicznych, jednakże w promienia techniki diagnostyczne wykazały ogniskowej strukturę uszkodzenie narządu.

Uogólniona lipodystrofia wrodzonej genezy jest rzadką patologią i jest bardziej wyraźna u dziewcząt w okresie 6-7 lat. Choroba ta charakteryzuje się powolnym przepływem przy minimalnych zmianach w stanie zdrowia pacjenta (pewne obniżenie zdolności do pracy, anoreksja i bezsenność), więc pacjenci w tej kategorii nie potrzebują specjalnej terapii.

Lipodystrofia typu hipermuscular charakteryzuje się ostrym ograniczeniem rozwoju tkanki tłuszczowej z jednoczesnym przerostem mięśni szkieletowych. Oprócz zmian w układzie mięśniowym pacjenci mają silne bóle głowy, skłonność do nadciśnienia, zwiększone owłosienie, a kobiety mają bolesne miesiączkowanie. Ten typ lipodystrofii należy do kategorii korzystnych i możliwych do leczenia przy użyciu grup objawowych leków.

Rzadko i jednocześnie poważną postacią lipodystrofii dla pacjenta jest postępująca segmentacja. Charakterystyczną cechą tej choroby jest ostre ograniczenie całkowitego braku podskórnej tkanki tłuszczowej w dowolnej części ciała bez zmian w pozostałych częściach ciała. Z reguły w celu ustalenia prawidłowej diagnozy wystarczy przeprowadzić wizualne badanie pacjenta. W niektórych przypadkach segmentalne zmiany podskórnej tkanki tłuszczowej można łączyć z naruszeniami struktur kostnych tego regionu w postaci tworzenia torbieli. Przy długotrwałym przebiegu choroby kobiety zaczynają wykazywać objawy charakteryzujące zaburzenia hormonalne (niedoczynność tarczycy, bolesne miesiączkowanie). Wśród działań terapeutycznych należy zwrócić szczególną uwagę na fizjoterapeutyczne metody terapii.

Często zdarza się lipodystrofia u pacjentów z uzależnieniem od narkotyków, a lokalizacja jej objawów jest wyraźnie uzależniona od miejsca wstrzyknięcia, szczególnie w przypadku powtarzających się epizodów. W związku z ciągłym podrażnieniem receptorów, zmiany troficzne rozwijają się nie tylko w skórze, ale także w podskórnej tkance tłuszczowej. Cechą tej formy, która odróżnia ją od wszystkich poprzednich, jest to, że w miejscu iniekcji może rozwijać się zarówno lipoatrofia, jak i zjawisko przeciwne - hipertrofia. Oprócz całkowitego braku warstwy tłuszczowej w obszarze zmian chorobowych obserwuje się całkowity brak wszelkiego rodzaju wrażliwości.

Lipodystrofia w cukrzycy, która również należy do kategorii poresekcyjnej, wymaga leczenia wysoce oczyszczoną insuliną w połączeniu z 0,5% roztworem Novocaine.

Gyroidal lipodystrophy

Ta postać choroby raczej odnosi się do defekt kosmetyczny i zawiera drugi preparat „komórkowy”. Fembot lipodystrofia typu występuje częściej u kobiet, a głębokość zaburzeń podskórnej warstwy tłuszczu, zwykle niewielka. Zgodnie z danymi, co najmniej 90% kobiet cierpi fembot lipodystrofia różną intensywnością, w którym debiut choroba dzieli pomiędzy maksymalną aktywnością hormonalną (dojrzewania, ciąża, długotrwałego stosowania hormonalnej antykoncepcji).

Przy opracowywaniu typu gynoidalnego lipodystrofii stopniowo wyodrębnia się kilka stopni, stopniowo zastępując się nawzajem. W początkowej fazie choroby tworzą się gęste włókna kolagenowe z tworzeniem się przegrody, co komplikuje krążenie limfatyczne i krwi na poziomie mikrokrążenia. Dłuższym zaburzeniom krążenia tkanki limfatycznej i krwi towarzyszy wyraźny obrzęk tkanek miękkich. Na tym etapie lipodystrofii nie ma wady w tkance tłuszczowej, a synteza kolagenu jest bardziej dotknięta.

Wyrażone kliniczne objawy lipodystrofii gynoidalnej obserwuje się tylko w trzecim etapie, gdy występuje nadmierna proliferacja tkanki tłuszczowej w połączeniu z szybkim rozwojem przegrody kolagenu. Lipodystrofia żylaków gruczołów sutkowych w trzecim etapie choroby jest również częstą patologią i charakteryzuje się obustronnym uszkodzeniem.

W końcowej fazie lipodystrofii zaobserwować nie tylko objawów zaburzeń topografii skóry w różnych dziedzinach, w obecności głównych składników o wyższej gęstości i odbarwienia regionalnego skóry, ale również wyrażona ból podczas badania palpacyjnego. Patologia ta wymaga indywidualnego podejścia do leczenia pacjenta z udziałem specjalistów o wąskim profilu (kosmetolog, chirurg plastyczny, fizjoterapeuta, dietetyk, endokrynolog).

Ginekologiczny typ lipodystrofii jest niebezpieczny z powodu zakaźnych i zapalnych powikłań skóry ze skłonnością do martwiczej tkanki.

Leczenie lipodystrofii

Pomimo faktu, że lipodystrofia przez długi czas była identyfikowana jako odrębna forma nozologiczna, nie została jeszcze ujawniona pojedyncza patogenetycznie uzasadniona metoda leczenia tej patologii, ponieważ etiopatogeneza nie została w pełni poznana.

Ta patologia należy do kategorii ogólnych problemów społecznych, dlatego coraz więcej badań naukowych ma na celu opracowanie nowych metod leczenia lipodystrofii. Obecnie stosuje się objawowy typ leczenia lipodystrofii w zależności od objawów klinicznych pacjenta.

Ze względu na fakt, że lipodystrofia inną lokalizację często występuje jako powikłanie u pacjentów z zakażeniem HIV, nie było na dużą skalę, randomizowane badanie i stwierdził, że prowokator z zaburzenia metabolizmu lipidów u tych pacjentów jest długoterminowy leki na receptę „Retroviru” i "Zerit". Pod tym względem pojawienie się pierwszych oznak lipodystrofii jest uzasadnieniem dla zastąpienia leków ich analogami.

Plastyczna chirurgia szczękowo-twarzowa oferuje szeroki zakres podręczników chirurgicznych do leczenia lipodystrofii w dowolnej lokalizacji. W sytuacji, gdy dochodzi do naruszenia podskórnej tkanki tłuszczowej w obszarze kończyn lub pośladków, stosowana jest technika implantacji implantu. Aby wyeliminować defekty tkanek miękkich twarzy, stosuje się wypełniacze do wstrzykiwań, jednak należy mieć na uwadze, że ta manipulacja ma krótkoterminowy pozytywny efekt i wymaga okresowej korekty.

Jako medycznie konserwatywne leczenie lipodystrofii w cukrzycy stosuje się leki z grupy tiazolidynodionów, które pomagają przywrócić funkcję adipocytów. Biorąc pod uwagę fakt, że leki te mają ograniczony zakres i nie mają dowodowej podstawy skuteczności, terapia ich użyciem jest niezwykle rzadka.

Więcej Artykułów Na Temat Cukrzycy

Czasem pewne schorzenia, takie jak zaburzenia czynności trzustki, zaburzenia metabolizmu, hiperglikemii wymagają osoby nie tylko do terminowego i właściwego leczenia, ale także zmianę stylu życia, nie-ustalone nawyki, w tym smaku.

Cukrzyca stała się poważnym problemem współczesnego społeczeństwa. Terapia medyczna jest po prostu konieczna, aby uniknąć poważnych konsekwencji.

Insulina jest substancją czynną hormonalnie syntetyzowaną przez komórki wysepek trzustki Langerhans-Sobolev. Głównymi funkcjami tego hormonu są udział w metabolizmie, normalizacja poziomu glukozy we krwi, zaopatrywanie komórek w energię.