loader

Główny

Leczenie

Rodzaje cukrzycy. Diabetes mellitus typu 1 i typu 2.

W tym artykule dowiesz się szczegółowo, jakie rodzaje cukrzycy istnieją. Omówimy nie tylko "masywną" cukrzycę typu 1 i 2, ale także mało znane rzadkie typy cukrzycy. Na przykład cukrzyca jest spowodowana wadami genetycznymi, a także naruszeniami metabolizmu węglowodanów, które mogą być spowodowane przyjmowaniem leków.

Cukrzyca to grupa chorób (zaburzeń metabolicznych), w których pacjent ma przewlekle podwyższone poziomy glukozy we krwi. Nazywa się to hiperglikemią. Przyczyną stałej hiperglikemii w cukrzycy jest upośledzone wydzielanie insuliny przez trzustkę lub insulina nie działa prawidłowo. W przypadku niektórych typów cukrzycy te dwa czynniki są połączone u jednego pacjenta.

Brak działania insuliny - z uwagi na to, że trzustka nie wytwarza zbyt dużej ilości lub występuje defekt w odpowiedzi tkanek na insulinę. Stale podwyższony poziom cukru we krwi zmniejsza życie człowieka i prowadzi do problemów z różnymi narządami i układami organizmu. Dotyczy to przede wszystkim wzroku (retinopatia cukrzycowa), nerek (powikłania cukrzycy na nerkach), naczyń krwionośnych (angiopatia - zmiany naczyniowe), nerwów (neuropatia cukrzycowa) i serca.

Teraz przytoczymy klasyfikację cukrzycy według typu, która została zatwierdzona przez American Diabetes Association w 2010 roku. Ta klasyfikacja typów cukrzycy jest obecnie uważana za najbardziej kompletną.

Cukrzyca typu 1

W tej chorobie komórki beta trzustki ulegają zniszczeniu, co prowadzi do niedoboru insuliny w organizmie.

A) Cukrzyca typu 1, w której pośredniczy immunoglobina - komórki beta umierają w wyniku "ataków" własnego układu odpornościowego;
B) Idiopatyczny - mówią, jeśli przyczyny cukrzycy nie można wyjaśnić.

Cukrzyca typu 2

Może się to zdarzyć z powodu nadmiernej oporności tkanek na działanie insuliny - nazywane jest to opornością na insulinę iw tym przypadku niedobór insuliny jest "względny".

Rzadziej dochodzi do cukrzycy typu 2 z powodu częściowego zaburzenia wydzielania insuliny przez trzustkę, która wciąż jest połączona z opornością na insulinę.

Inne specyficzne typy cukrzycy

A) Wady genetyczne funkcji komórek beta:

  • chromosom 12, HNF-1-alfa (MODY-3);
  • chromosom 7, glukokinaza (MODY-2);
  • chromosom 20, HNF-4-alfa (MODY-1);
  • chromosom 13, IPF-1 (MODY-4);
  • chromosom 17, HNF-1-beta (MODY-5);
  • chromosom 2, NeuroD1 (MODY-6);
  • mitochondrialne DNA;
  • inni.

B) Wady genetyczne działania insuliny:

  • insulinooporność typu A;
  • leprechaunizm;
  • Zespół Rabsona-Mendenhall;
  • cukrzyca lipoatrotyczna;
  • inni.

C) Choroby zewnątrzwydzielniczego aparatu trzustkowego:

  • zapalenie trzustki;
  • uraz, pankreatektomia;
  • proces nowotworowy;
  • mukowiscydoza;
  • hemochromatoza;
  • fibrocalculosus pancreatopathy;
  • inni.
  • akromegalia;
  • zespół Itenko-Cushinga;
  • glukagon;
  • pheochromocytoma;
  • nadczynność tarczycy;
  • somatostatinoma;
  • aldosterome;
  • inni.

E) Cukrzyca wywołana przez leki lub substancje chemiczne

  • Vakor (trucizna dla gryzoni);
  • pentamidyna;
  • kwas nikotynowy;
  • glukokortykoidy;
  • hormony tarczycy;
  • diazoksyd;
  • antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych;
  • antagoniści receptorów beta-adrenergicznych;
  • beta-blokery;
  • tiazydy (diuretyki tiazydowe);
  • dilantin;
  • interferon alfa;
  • inhibitory proteazy (HIV);
  • leki immunosupresyjne (takrolimus);
  • opiaty;
  • atypowe leki przeciwpsychotyczne;
  • inni.
  • wrodzona różyczka;
  • wirus cytomegalii;
  • inni.

G) Niezwykłe formy cukrzycy z zajęciem układu immunologicznego:

  • zespół "sztywnego mężczyzny" ("sztywny mężczyzna" -syndrom);
  • przeciwciała przeciwko receptorom insulinowym;
  • inni.

Inne zespoły genetyczne czasami związane z cukrzycą:

  • Zespół Downa;
  • Zespół Klinefeltera;
  • Zespół Turnera;
  • Zespół wolframowy;
  • Ataksja Friederix;
  • Pląsawica Huntingtona;
  • zespół Lawrence'a-Moon-Biddle'a;
  • dystrofia miotoniczna;
  • porfiria;
  • Zespół Pradera-Williego;
  • inni.

Uwaga: Pacjent z jakąkolwiek postacią cukrzycy może wymagać leczenia insuliną na dowolnym etapie choroby. Czy pacjent otrzymuje insulinę, czy nie - nie może to być podstawą do klasyfikacji cukrzycy jako klasy.

Cukrzyca ciążowa

American Diabetes Association identyfikuje cukrzycę ciążową (którą kobieta rozwinęła w czasie ciąży) na osobny typ. Nie bierze pod uwagę, czy kobieta jest leczona insuliną lub tylko dietą, a także, czy metabolizm węglowodanów pozostaje po porodzie.

6 tygodni po zakończeniu ciąży (lub później) kobieta powinna zostać ponownie zbadana i przypisana do jednej z następujących kategorii:

  • cukrzyca;
  • upośledzona glikemia na czczo;
  • upośledzona tolerancja glukozy;
  • prawidłowy poziom cukru we krwi - normoglikemia.

Inne specyficzne typy cukrzycy

W „defektów genetycznych funkcji limfocytów B” podrozdziale obejmuje takie typy cukrzycy, patogenezy, które jasno określić przyczynę choroby, ze względu na naruszenie pewnych genów (tabela 8). Rozwój cukrzycy w takich przypadkach jest połączony z monogenicznym defektem funkcji komórek B.

Diabetes mellitus typu MODY. "Cukrzyca matczyna u diabetyków jest chorobą heterogenną, ale zidentyfikowano kilka form monogenicznych. Dziedziczenie cukrzycy typu II i typu MODY jest autosomalnie dominujące i chociaż istnieje wiele podobieństw w przebiegu klinicznym tego typu cukrzycy, biorą w nim udział różne choroby patogenetyczne. Do chwili obecnej zidentyfikowano 5 genów, których mutacja prowadzi do rozwoju różnych postaci typu MODY cukrzycy. Rekompensatę za cukrzycę tego typu osiągnięto poprzez dietę i doustną terapię hipoglikemiczną. Monitorowanie pacjentów przez ponad 20 lat pokazuje, że przebieg cukrzycy pozostaje stabilny, a leczenie insuliną z reguły nie jest wymagane.

Ważnym odkryciem ostatnich lat jest identyfikacja mutacji w genie mitochondrialnym jako przyczyna cukrzycy. Genom mitochondrialny jest jedynym pozachromosomalnym DNA ludzkich komórek. Mitochondrialny DNA składa się z 16569 par zasad, kodujących 13 białek fosforylacji oksydacyjnej. Sugeruje się, że przyczyną mutacji mitochondrialnego DNA jest NO, który odgrywa ważną rolę w rozwoju cukrzycy typu I. Mitochondrialne DNA jest bardziej wrażliwe na NO niż jądrowe DNA. Nadmiar ilości NO i innych wolnych rodników utlenia białka, lipidy i DNA, co jest sygnałem inicjującym zaprogramowaną śmierć komórki (apoptozę), prowadzącą do niedostateczności lub bezwzględnego niedoboru komórek B.

Wady genetyczne w działaniu insuliny. Rozwój cukrzycy w tym typie jest spowodowany zaburzeniami genetycznymi związanymi z obwodowym działaniem insuliny, co jest konsekwencją mutacji w genie receptora insuliny. Zaburzenia metabolizmu węglowodanów w takich stanach mogą wystąpić klinicznie z różnym nasileniem - od umiarkowanej hiperglikemii do klinicznie wyraźnego stopnia dekompensacji cukrzycy.

Insulinooporność typu A opisano u dziewczynek w okresie dojrzewania z hiperinsulinemią, istotną opornością na insulinę. Ten zespół kliniczny nazywa się insulinoopornością typu A, w przeciwieństwie do typu B, którego rozwój wynika z obecności przeciwciał przeciwko receptorom insulinowym. Sercem oporności na insulinę typu A jest wada wrodzona mechanizmu postreceptorowego zaangażowanego w przekazywanie biologicznego sygnału działania insuliny.

Zespół Rabsona-Mendenhall'a i leprenizm - rzadkie choroby rodzinne występujące w dzieciństwie przejawiają się wyraźną opornością na egzogenną insulinę i oznakami wirylizacji.

Cukrzyca lipoatroficzna jest składnikiem zespołu lipodystroficznego, postępującego z opornością na insulinę. Lipodystrofię można uogólnić (całkowity brak tkanki tłuszczowej) lub częściową (zanik tkanki tłuszczowej w izolowanych częściach ciała). Insulinooporność jest wynikiem różnych mutacji genu receptora w stosunku do insuliny i / lub upośledzonych mechanizmów postreceptorowych.

Choroby zewnątrzwydzielniczej trzustki, z reguły charakteryzują się zaangażowaniem w proces patologiczny znacznej części trzustki, podczas gdy oprócz istotnego naruszenia funkcji zewnątrzwydzielniczej trzustki brak jest wydzielniczej funkcji komórek B.

Alkoholowe zapalenie trzustki - najczęstszą przyczyną przewlekłego zapalenia trzustki w krajach zachodnich. W diagnozie pomaga kliniczne piętno przewlekłego alkoholizmu, marskości i nadciśnienia wrotnego. Poziom glukozy we krwi jest bardzo niestabilny ze względu na naruszenie diety, pogorszenie wchłaniania i trawienia, zmniejszenie funkcji endokrynnej trzustki, hiper- i hipoglikemia może wystąpić w małych okresach czasu; kwasica ketonowa jest rzadkim zjawiskiem. Leczenie enzymami trzustkowymi poprawia kontrolę glikemii.

Hemochromatoza towarzyszy odkładanie żelaza w wątrobie, trzustce, skórze, narządach płciowych. Podejrzenie obecności hemochromatozy u chorego na cukrzycę powinno wystąpić w połączeniu z brązowym odcieniem skóry, powiększeniem wątroby z nienormalnymi czynnościowymi testami wątroby i impotencją. Skuteczne leczenie hemochromatozy za pomocą puszczania krwi i leków wiążących żelazo poprawia tolerancję glukozy.

Endocrinopatie - choroby, które są wynikiem nadmiernego wydzielania hormonów, które mają wyraźny efekt antyinsulinowy. Czas klinicznej manifestacji zaburzeń metabolizmu węglowodanów w tym przypadku zależy od możliwości kompensacyjnych komórek B wysepek trzustki.

Niektóre leki (wymienione w Tabeli 6) może zakłócać tolerancję glukozy, powodując albo insulinooporność, albo dysfunkcję komórek B.

Niektóre infekcje wirusowe (wrodzona różyczka, wirus cytomegalii, epidemia ślinianki przyusznej) są połączone ze znacznym zniszczeniem komórek B i przyczyniają się bezpośrednio do rozwoju cukrzycy. Tradycyjnie cukrzycę zakaźną przypisywano jednemu z rodzajów cukrzycy insulinozależnej, teraz te reprezentacje zostały zmienione.

Niezwykłe formy cukrzycy z zajęciem układu immunologicznego (przeciwciała przeciwko receptorom insuliny) są podzielone na osobną grupę. Są to: zespół bezruchu lub sztywność, - CNS, choroby autoimmunologiczne, w których wykrywane przeciwciała o wysokim mianie na dekarboksylazę kwasu glutaminowego. Toczeń rumieniowaty układowy i niektóre inne choroby ogólnoustrojowe łączy się z obecnością przeciwciał przeciwko receptorowi insuliny. Przeciwciała anty-insuliny z receptorem insuliny stwierdzono u pacjentów z pigment brodawkowatego skóry dystrofii i powodują silną oporność na insulinę. Wiele osób nazywa ten stan zespołem insulinooporności typu B.

- Inne zespoły genetyczne, czasami związane z cukrzycą. Wiele zespołów genetycznych można łączyć z naruszeniami metabolizmu węglowodanów. To odnosi się do chorób, których rozwój jest związane z naruszeniem pewnych chromosomów zespół Downa, zespół Turnera, zespół Klinefeltera, pląsawica Huntingtona, choroba friedreicha, porfirię, dystrofii miotonicznej i innych.

Rodzaje i typy cukrzycy

Współczesna medycyna rozróżnia różne specyficzne typy cukrzycy, których główne różnice dotyczą przyczyny i mechanizmu manifestacji, a także schematu leczenia farmakologicznego. Wszystko patologia coś podobnego i jednocześnie różne objawy występujące, ale w każdym przypadku, gdy stan osoby pogarsza, ważne jest, aby określić poziom cukru we krwi i istotnych naruszeń, należy rozpocząć leczenie.

Czym jest cukrzyca?

Diabetes mellitus, skrót SD - niebezpieczna, przewlekła patologia endokrynologiczna, w której występuje niedobór we krwi hormonu wzrostu - insuliny. Ten specyficzny hormon wytwarza trzustkę. W przypadku cukrzycy metabolizm glukozy ulega zakłóceniu, komórki i tkanki ciała tracą element energetyczny, co powoduje, że ciało głoduje, a jego normalne funkcjonowanie zostaje zakłócone. W tym stanie ważne jest utrzymanie docelowego poziomu cukru we krwi, indywidualnie dla każdego.

Według WHO - Światowej Organizacji Zdrowia, liczba pacjentów z cukrzycą stale rośnie, ważne jest, aby choroba była młodsza.

Istnieje klasyfikacja cukrzycy, która określa wszystkie typy patologii, a także ich cechy. Wszystkie typy cukrzycy mają charakterystyczne objawy i znaki, aby nauczyć się i zrozumieć, co patologia postępuje u ludzi, ważne jest, aby przedłożyć testy w czasie, zgodnie z którym ustalono SD i postawiono ostateczną diagnozę.

Główne objawy i przyczyny

Głównym powodem rozwoju cukrzycy jest naruszenie procesów metabolicznych w organizmie, a mianowicie patologiczna zmiana w metabolizmie węglowodorów, która powoduje stały i stały wzrost stężenia glukozy w osoczu. Chociaż istnieją różne rodzaje cukrzycy, główne typy, których mechanizm rozwoju i leczenia są zasadniczo różne, to cukrzyca typu 1 i 2 typy. Nierozpoznana i nieleczona cukrzyca typu 2 rozwija się w typie 1, który jest o wiele bardziej niebezpieczny i trudniejszy w leczeniu. Jeśli dana osoba ma takie objawy, nie wahaj się odwiedzić lekarza:

  • silne poczucie pragnienia, którego nie można się pozbyć nawet po intensywnym piciu;
  • patologicznie zwiększona ilość codziennego oddawania moczu;
  • pogorszenie ogólnego stanu zdrowia, senność, ciągłe zmęczenie;
  • gwałtowny spadek masy ciała, pomimo dobrego, a czasem niekontrolowanego apetytu;
  • rozwój zapalenia skóry, który jest trudny do leczenia;
  • pogorszenie widzenia.

W miarę postępu patologii, oprócz powyższych objawów, rozwijają się inne. Zasadniczo odnosi się to do ogólnego zakłócenia pracy całego organizmu. Jeśli poziom HbA1C osiąga krytyczne poziomy, pacjent zapada w śpiączkę cukrzycową, która może mieć nieprzewidywalne konsekwencje. Przy pierwszych podejrzanych znakach najodpowiedniejszą decyzją będzie wizyta u endokrynologa.

Stopnie patologii

Istnieją 4 stopnie cukrzycy:

  • Na początku obserwuje się niewielki prąd, który koryguje dieta.
  • Do 2 stopnia komplikacje już się rozwijają, cukier jest częściowo kompensowany.
  • 3 stopnie są słabo utwardzalne, poziom glukozy wzrasta do 15 mmol / l.
  • Przy 4 stopniach poziom glukozy wzrasta do 30 mmol / l, możliwy jest śmiertelny wynik.
Powrót do spisu treści

Rodzaje i formy cukrzycy

Główne typy cukrzycy to cukrzyca typu 1 i typu 2. Obie patologie mają wspólny związek - niedobór insuliny. Jednak w przypadku cukrzycy typu 1 deficyt jest bezwzględny, a w przypadku cukrzycy typu 2 - względny deficyt. W diagnozie obie formy są ważne, aby odróżnić się od siebie, ponieważ zasady leczenia są absolutnie różne. Również nietypową cukrzycę rozważa się osobno. Nietypowa cukrzyca ma charakterystykę 1 i 2 tego samego typu, jest również nazywana mieszaną. Rozważ najczęstsze typy cukrzycy. Zgodnie z nową klasyfikacją, istnieją 2 główne klasy cukrzycy - I i II.

Pierwszy typ

Gatunek ten jest również nazywany insulinozależnym. Rozwija się w wyniku autoimmunologicznej lub wirusowej patologii, która zakłóca normalne funkcjonowanie trzustki. Choroba jest częściej diagnozowana w dzieciństwie, najczęściej przyczynami rozwoju patologii są:

  • dziedziczna predyspozycja;
  • ciężkie choroby zakaźne;
  • stres;
  • zły sposób życia.
Powrót do spisu treści

Drugi typ

Inną główną odmianą jest cukrzyca typu 2. Dzięki temu żelazo wytwarza wystarczającą ilość hormonu, jednak ciało go nie dostrzega, w wyniku czego glukoza gromadzi się we krwi, powodując hiperglikemię, a komórki i tkanki doświadczają głodu energii. Cukrzyca typu 2 nie jest chorobą wrodzoną, często rozwija się u osób niezdrowych i nieaktywnych, ma nadmierne otyłość, je pożywienie, które są substancjami rakotwórczymi, tłuszczowymi i węglowodanami prostymi.

Postęp Giardiasis może również powodować patologię.

Podskompensowane

Z cukrzycą metabolizm węglowodanów jest zaburzony, więc główna terapia ma na celu normalizację krążenia glukozy w organizmie. W przypadku zdiagnozowanej cukrzycy prawie niemożliwe jest osiągnięcie stabilności glukozy. Istnieją rodzaje cukrzycy, które pomagają zrekompensować cukier w osoczu:

  • zdekompensowane;
  • podskompensowany;
  • kompensowane.

Po zdekompensowaniu komórkowa wymiana glukozy jest prawie całkowicie zerwana, podczas gdy węglowodan jest skoncentrowany w osoczu krwi, test moczu wykazuje obecność acetonu i cukru. W podskompensowanej postaci stan pacjenta jest względnie stabilny, badanie krwi wykazuje niewielki wzrost glukozy, obecność acetonu nie jest obserwowana w moczu. Odszkodowana odmiana charakteryzuje się prawidłowym wskaźnikiem glukozy, aceton i cukier w moczu nie są wykrywane.

Gestational

Ten typ cukrzycy rozwija się częściej u kobiet w ostatnim okresie ciąży. Choroba jest spowodowana zwiększoną produkcją glukozy, która jest niezbędna do normalnego rozwoju i rozwoju płodu. Jeśli patologię rozpoznaje się tylko podczas okresu rodzenia dziecka, to często po porodzie problem znika bez specjalnego leczenia.

Mody-cukrzyca

Wrodzona patologia, która jest rozpoznawana w dzieciństwie. Objawy są słabo wyrażone, nie ma pogorszenia samopoczucia. Choroba jest spowodowana dziedziczną wadą określonych genów, które kontrolują pracę trzustki. Rozpoznanie choroby nie jest łatwe, ponieważ często ma miejsce w postaci utajonej.

Ukryta dioda LED

Nie ma jasno wyrażonej symptomatologii, poziom cukru w ​​osoczu jest prawidłowy, naruszona jest tylko tolerancja glukozy. Jeśli problem nie zostanie zidentyfikowany na początkowym etapie i czynniki predysponujące nie zostaną wyeliminowane, z czasem ta postać rozwinie się w pełnowymiarową cukrzycę, która może wystąpić po stresie, szczepie nerwowym lub chorobie wirusowej.

Utajony

Często występujące typy odmiany utajonej cukrzycy - typ 1 i 2. Rozwija się w wyniku zaburzeń immunologicznych, w których komórki trzustkowe odpowiedzialne za produkcję insuliny ulegają zniszczeniu. Leczenie jest podobne do leczenia cukrzycy typu 2, choroba jest ważna do kontrolowania, aby uniknąć niebezpiecznych konsekwencji. Współczesna medycyna sugeruje leczenie choroby za pomocą terapii komórkowej, kiedy chore tkanki trzustki zastępowane są przez dawców.

Bez cukru i labilne

Ta patologia rozwija się na tle niedostatecznej produkcji hormonu kontrolującego tworzenie się moczu. Osoba cierpi z powodu pragnienia i zwiększonego oddawania moczu, ryzyko odwodnienia wzrasta. Pacjent źle spożywa i śpi, szybko tracąc na wadze. Labile charakteryzuje się niestabilną glukozą w ciągu dnia. Rano u osoby rozwija się hiperglikemia, a objawy hipoglikemii pojawiają się bliżej obiadu. Jeśli sytuacja nie jest kontrolowana, może rozwinąć się śpiączka cukrzycowa. Nietrwała postać często rozwija się w ciężkim stadium cukrzycy.

Inne typy

Inne typy DM, które są rzadkie, mogą powodować czynniki zewnętrzne, których przykłady obejmują tabelę:

Klasyfikacja WHO: cukrzyca. A co powinieneś wiedzieć?

Oznaczanie choroby według WHO

WHO definiuje cukrzycę jako przewlekłą chorobę metaboliczną charakteryzującą się hiperglikemią (podwyższony poziom cukru we krwi). Występuje z powodu ustania lub niedoboru wydzielania insuliny w trzustce lub z powodu odporności na działanie komórek insuliny różnych tkanek.

Chorobie towarzyszy złożone zaburzenie metabolizmu węglowodanów, tłuszczów i białek. Na podstawie tego zaburzenia stopniowo rozwijają się długotrwałe komplikacje.

Brak insuliny może wynikać z wielu powodów:

  • w nieobecności insuliny w komórkach beta wysepek trzustkowych;
  • ze zmniejszoną produkcją insuliny w komórkach beta wysepek trzustkowych lub w tworzeniu wadliwej insuliny;
  • brak wydzielania insuliny z komórek beta;
  • gdy insulina jest transportowana niewydolność (wiązanie z białkami osocza, na przykład, przeciwciała);
  • w przypadku nieudanego działania insuliny w narządach (naruszenie wiązania insuliny z receptorem lub jej działanie w komórce);
  • z naruszeniem degradacji insuliny;
  • ze wzrostem liczby antagonistów insuliny (glukagonu, adrenaliny, norepinefryny, hormonu wzrostu, kortykosteroidów).

Klasyczne objawy cukrzycy typu 1 i 2

Choroba objawia się głównie wysokim poziomem glikemii (wysokie stężenie glukozy / cukru we krwi). Typowymi objawami są: pragnienie, zwiększone oddawanie moczu, oddawanie moczu w nocy, utrata masy ciała z normalnym apetytem i odżywianiem, zmęczenie, chwilowa utrata ostrości wzroku, upośledzenie świadomości i śpiączka.

Inne objawy

Należą do nich: nawracające infekcje dróg oddechowych i skóry, zwiększone próchnicy naruszenie siły, żołądka i jelit wynikających z zaburzeń miażdżycowych tętnic (miażdżycę - „utwardzania” tętnic), trwałe uszkodzenie oczu i naczyń siatkówki.

Klasyfikacja cukrzycy według WHO


Obecna klasyfikacja cukrzycy według WHO obejmuje 4 typy i grupy wyznaczone jako graniczne naruszenia homeostazy glukozy.

  1. Cukrzyca typu 1 (cukrzyca insulinozależna): immunologiczna, idiopatyczna.
  2. Diabetes mellitus type 2 (poprzednio nosił nazwę typu starczego - cukrzyca niezależna od insuliny).
  3. Inne określone typy cukrzycy.
  4. Cukrzyca ciążowa (w czasie ciąży).
  5. Zaburzenia graniczne homeostazy glukozy.
  6. Podwyższona (graniczna) glikemia na czczo.
  7. Upośledzona tolerancja glukozy.

Klasyfikacja cukrzycy i statystyki WHO

Zgodnie z najnowszymi statystykami Światowej Organizacji Zdrowia, większość osób, które zachorowały, ma chorobę typu 2 (92%), chorobę typu 1 stanowi około 7% zdiagnozowanych przypadków. Inne gatunki stanowią około 1% przypadków. Cukrzyca ciążowa dotyka 3-4% wszystkich kobiet w ciąży. Eksperci WHO często odwołują się do terminu "przed cukrzycą". Zakłada stan, w którym zmierzone wartości cukru we krwi przekraczają już normę, ale nie osiągają wartości typowych dla klasycznej postaci choroby. Prediabetes w wielu przypadkach poprzedza natychmiastowy rozwój choroby.

Epidemiologia

Według WHO, obecnie w Europie, zarejestrowanych jest około 7-8% całkowitej populacji z tą chorobą. Według najnowszych danych WHO w 2015 r. Było ponad 750 000 pacjentów, podczas gdy u wielu pacjentów choroba pozostaje niewykryta (ponad 2% populacji). Rozwój choroby wzrasta wraz z wiekiem, dlatego ponad 20% chorych można się spodziewać wśród osób powyżej 65 roku życia. Liczba pacjentów podwoiła się w ciągu ostatnich 20 lat, a obecny roczny wzrost liczby zarejestrowanych chorych na cukrzycę wynosi około 25 000-30 000 osób.

Wzrost częstości występowania, w szczególności choroby typu 2 na całym świecie, wskazuje na epidemię tej choroby. Według WHO obecnie dotyka około 200 milionów ludzi na świecie i oczekuje się, że do 2025 r. Choroba ta dotknie ponad 330 milionów ludzi. Zespół metaboliczny, który często jest częścią choroby typu 2, może dotknąć do 25% -30% dorosłej populacji.

Diagnoza zgodnie ze standardami WHO


Rozpoznanie opiera się na obecności hiperglikemii w określonych warunkach. Obecność objawów klinicznych nie jest stała, dlatego ich nieobecność nie wyklucza pozytywnej diagnozy.

Rozpoznanie choroby i zaburzeń granicznych homeostazy glukozy określa się na podstawie stężenia glukozy we krwi (= stężenie glukozy w osoczu żylnym), stosując standardowe metody.

  • glukoza w osoczu na pusty żołądek (co najmniej 8 godzin po ostatnim posiłku);
  • przypadkowa zawartość glukozy we krwi (o dowolnej porze dnia bez uwzględnienia spożycia pokarmu);
  • glikemia w 120-minutowym doustnym teście tolerancji glukozy (PTTG) z 75 g glukozy.

Choroba może być diagnozowana na 3 różne sposoby:

  • obecność klasycznych objawów choroby + przypadkowa glikemia ≥ 11,1 mmol / l;
  • glikemia na czczo ≥ 7,0 mmol / l;
  • glikemia w 120 minucie PTTG ≥ 11,1 mmol / l.

Zaburzenia graniczne homeostazy glukozy

Podwyższona (graniczna) glikemia charakteryzuje się poziomem glukozy w osoczu na czczo od 5,6 do 6,9 mmol / l.

Upośledzona tolerancja glukozy charakteryzuje się poziomem glukozy wynoszącym 120 minut PTTG od 7,8 do 11,0 mmol / l.

Normalne wartości

Normalne wartości glikemii na czczo wynoszą od 3,8 do 5,6 mmol / l.

Prawidłowej tolerancji glukozy, charakteryzuje się poziom glukozy we krwi w ciągu 120 minut OGTT Typowe objawy obejmują pragnienie, polidypsję oraz wielomocz (wraz z moczenie nocne), przejawiające się w rozwoju choroby.

W innych przypadkach pacjent obserwuje utratę wagi przy normalnym apetycie i odżywieniu, zmęczeniu, nieskuteczności, złym samopoczuciu lub ostrości wzroku. Z ciężką dekompensacją może dojść do siniaków. Bardzo często, zwłaszcza na początku choroby typu 2 objawy są całkowicie nieobecne, a definicja hiperglikemii może być zaskoczeniem.

Inne objawy są często związane z obecnością powikłań mikronaczyniowych lub makronaczyniowych, a zatem występują dopiero po kilku latach cukrzycy. Należą parestezje oraz nocny ból w nogach z neuropatią obwodową, zaburzenia opróżniania żołądka, biegunkę, zaparcia, zaburzenia opróżniania pęcherza, zaburzenia erekcji i innych komplikacji, takich jak przejaw autonomicznej neuropatii właściwych organów naruszenia retinopatii.

Również przejawy choroby niedokrwiennej serca (dławica piersiowa, objawy niewydolności serca) lub dolnych (przestankowego) są oznaką przyspieszonego rozwoju miażdżycy po dłuższym przebiegu choroby, chociaż niektórzy pacjenci z zaawansowanymi objawami miażdżycy, objawy te mogą być nieobecne. Ponadto, chorzy na cukrzycę mają tendencję do nawracających zakażeń, zwłaszcza skóry i układu moczowo-płciowego, a paradontopatie są częstsze.

Rozpoznanie choroby poprzedza krótki (w 1 typie) lub dłuższy (z typem 2) okres, który przebiega bezobjawowo. Już w tym czasie łagodna hiperglikemia powoduje powstawanie powikłań mikro- i makronaczyniowych, które mogą występować w szczególności u pacjentów z chorobą typu 2, już w chwili rozpoznania.

W przypadku makroangiopatii powikłań w cukrzycy typu 2, ryzyko to jest jeszcze kilka razy wzrost akumulacji czynników ryzyka miażdżycy (otyłość, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, nadkrzepliwości) towarzyszących stan charakteryzujący się odpornością na insulinę, a dalej stwardnienie zespołem metabolicznym (MMS) zespół metaboliczny X lub zespół Rivena.

Cukrzyca typu 1

Definicja WHO charakteryzuje tę chorobę jako znaną postać cukrzycy, jednak w populacji jest ona znacznie mniej powszechna niż rozwinięta choroba typu 2. Główną konsekwencją tej choroby jest wzrost wartości zawartości cukru we krwi.

Przyczyny

Ta dolegliwość nie ma żadnej znanej przyczyny i dotyka młodych, do tego czasu zdrowych ludzi. Istota tej choroby polega na tym, że z jakiegoś nieznanego powodu organizm ludzki zaczyna wytwarzać przeciwciała przeciwko trzustkowym komórkom, które tworzą insulinę. Dlatego choroby typu 1 są w dużej mierze podobne do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane, układowy toczeń rumieniowaty i wiele innych. Komórki trzustki umierają z przeciwciał, co powoduje zmniejszenie produkcji insuliny.

Insulina jest hormonem niezbędnym do transportu cukru do większości komórek. W przypadku jego braku cukier, zamiast być źródłem energii komórek, gromadzi się we krwi i moczu.

Manifestacje

Choroba może być wykryty przypadkowo podczas rutynowego badania lekarz pacjenta bez widocznych objawów, lub może być manifestują różne objawy, takie jak zmęczenie, nocne poty, utrata masy ciała, zmiany psychiczne i ból brzucha. Klasyczne objawy cukrzycy obejmują częste oddawanie moczu z dużą objętością moczu, a następnie odwodnienie i pragnienie. Cukier we krwi jest obecny w nadmiarze, w nerkach jest transportowany do moczu i przyciąga do siebie wodę. W wyniku rosnącej utraty wody dochodzi do odwodnienia organizmu. Jeśli to zjawisko nie jest leczone, a stężenie cukru we krwi osiąga znaczny poziom, dochodzi do zaburzeń świadomości i śpiączki. Ten stan jest znany jako śpiączka hiperglikemiczna. U pacjentów z cukrzycą typu 1 w tej sytuacji występuje w organizmie ciał ketonowych, dlatego jest to stan hiperglikemii cukrzycowej kwasicy ketonowej. Ciała ketonowe (zwłaszcza aceton) powodują specyficzny nieprzyjemny zapach z ust i moczu.

LADA-Diabetes

Na podobnej zasadzie istnieje specjalny podtyp cukrzycy typu 1, określony przez WHO jako LADA (latentna cukrzyca autoimmunologiczna u dorosłych - utajona cukrzyca autoimmunologiczna u dorosłych). Główną różnicą jest to, że LADA, w przeciwieństwie do "klasycznej" cukrzycy typu 1, występuje w starszym wieku, a zatem można go łatwo zastąpić chorobą typu 2.

Przyczyny

Analogicznie do cukrzycy typu 1 przyczyna rozwoju tego podtypu nie jest znana. Podstawą jest choroba autoimmunologiczna, w której odporność organizmu uszkadza komórki trzustki wytwarzające insulinę; jego niedobór prowadzi następnie do cukrzycy. W związku z faktem, że choroba tego podtypu rozwija się u osób starszych, niedobór insuliny może być pogarszany przez słabą reakcję na nią tkanek, co jest typowe dla osób cierpiących na otyłość.

Manifestacje

Manifestacje nie różnią się szczególnie od klasycznej cukrzycy (typ 1 lub typ 2); występuje nadmierne pragnienie i oddawanie moczu, obecność cukru w ​​moczu, zmęczenie, osłabienie, nudności, bóle brzucha, wymioty itp.

Diabetes mellitus type 2


Klasyfikacja cukrzycy według WHO definiuje chorobę typu 2 jako powszechną dolegliwość, która dotyka 7-10% populacji. Jeśli mówimy ogólnie o pacjentach z cukrzycą, wtedy większość z nich cierpi na tego typu. W typie 2 z 1-m jest tylko jedna ogólna charakterystyka - wysoka glikemia.

Przyczyny

Przyczyny są trudniejsze do zrozumienia niż w przypadku cukrzycy typu 1. W tej chorobie nie dochodzi do odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwko komórkom wysepek Langerhansa tworzących insulinę. Cukrzyca typu 2 może być scharakteryzowana jako złożona choroba metaboliczna, określona przez następujące czynniki ryzyka:

  • duży obwód w talii (to znaczy otyłość typu jabłkowego); szczególnie ryzykowny jest obwód talii większy niż 100 cm dla kobiet i 90 cm dla mężczyzn;
  • wysoki poziom cholesterolu i innych tłuszczów;
  • wysoka wartość glikemiczna;
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • predyspozycje genetyczne.

Czynniki ryzyka

Typowy pacjent z cukrzycą typu 2, to osoba w podeszłym wieku częściej - Mężczyzna otyłością zazwyczaj o wysokie ciśnienie krwi, nieprawidłowe stężenie cholesterolu i innych tłuszczów we krwi, znamienny tym, że obecność cukrzycy typu 2 u innych członków rodziny (genetyczne).

Rozwój

Cukrzyca typu 2 rozwija się w przybliżeniu w następujący sposób: jest osoba z genetyczną predyspozycją do rozwoju tej choroby (ta predyspozycja występuje u wielu osób). Ta osoba żyje i niezdrowe jedzenie (szczególnie ryzykowne są tłuszcze zwierzęce), mało się porusza, często pali, spożywa alkohol, dzięki czemu stopniowo rozwija się otyłość. Zaczynają pojawiać się złożone procesy metabolizmu. Tłuszcz przechowywany w jamie brzusznej ma specjalną właściwość do uwalniania kwasów tłuszczowych. Cukier nie może już być transportowany z krwi do komórek, nawet gdy powstaje więcej niż wystarczająca ilość insuliny. Glikemia po jedzeniu zmniejsza się powoli i niechętnie. Na tym etapie można poradzić sobie z sytuacją bez wchodzenia w insulinę. Konieczna jest jednak zmiana diety i ogólnego sposobu życia.

Inne specyficzne typy cukrzycy


Klasyfikacja cukrzycy według WHO wskazuje następujące konkretne typy:

  • wtórna cukrzyca w chorobach trzustki (przewlekłe zapalenie trzustki i jej eliminacja, guz trzustki);
  • cukrzyca z zaburzeniami hormonalnymi (zespół Cushinga, akromegalię, glukagonoma, barwiaka, zespół Conna, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy);
  • cukrzyca z odchyleniami od normy receptora insuliny w komórkach lub cząsteczce insuliny.

Ta specjalna grupa nazywa się cukrzycą MODY i jest chorobą dziedziczną z kilkoma podtypami wynikającymi z pojedynczych zaburzeń genetycznych.

Cukrzyca ciążowa


Klasyfikacja cukrzycy i charakterystyka chorób według WHO wskazują, że cukrzyca ciążowa jest specyficznym podtypem cukrzycy i jest powodem, dla którego wszystkie kobiety w ciąży kontrolują poziom cukru we krwi. Cukrzycę ciążową można określić jako nowo zdiagnozowaną cukrzycę w czasie ciąży (chociaż nie zawsze jest ona bezpośrednio związana z ciążą).

Przyczyny

Dotychczas ani specjaliści, ani WHO nie byli w stanie określić dokładnej przyczyny cukrzycy ciążowej, ale są znane czynniki ryzyka jej wystąpienia. Większą zapadalność obserwuje się u kobiet w ciąży, kobiet z otyłością, cukrzycą typu 2 w wywiadzie, u kobiet z zespołem policystycznych jajników oraz u kobiet palących.

W tym przypadku zasada cukrzycy opiera się na rozwoju insulinooporności, tj. odporność tkanki na ten hormon. Choroba ta jest bardzo podobna do cukrzycy typu 2 - powstaje insulina, ale nie zapewnia ona odpowiedniej podaży cukru w ​​tkance. Cukier gromadzi się we krwi, co prowadzi do cukrzycy. Insulinooporność tkanek na insulinę u kobiet w ciąży jest wynikiem rozległych zmian hormonalnych w tym okresie; odgrywa rolę i predyspozycje genetyczne.

Manifestacje

Cukrzyca ciążowa z reguły na początku przebiega bezobjawowo i jest przypadkowo wykryta podczas badania kobiet w ciąży. Choroba ta powoduje trudności nie tyle dla matki, co dla jej płodu. Dzieci kobiet z nieleczoną cukrzycą ciążową są wyjątkowo duże, co może poważnie zakłócić naturalny przebieg porodu, dlatego stosuje się cięcie cesarskie. Ponadto, te dzieci po urodzeniu często cierpią z powodu zaburzeń środowiska wewnętrznego, żółtaczki noworodków i trudności z oddychaniem. W końcowych fazach ciąży cukrzyca ciążowa w przypadku braku lub braku leczenia może doprowadzić do nagłej śmierci matki płodu, mechanizm tego zjawiska nie jest do końca jasny.

Określone typy cukrzycy

c) niewłaściwa regulacja hormonalnej, szczególnie w okresie dojrzewania i adrenarche (to pośredni dowód wieku na początku choroby, cukrzycy typu 1, która w większości pacjentów odpowiada dojrzewania).

Limfocyty infiltracji wysepek (TH1 CD8 CTL), komórki NK, makrofagi i (trzustkowych) występuje ciągle na bardzo wczesnych etapach wzrostu autoimmunologicznej cukrzycy typu 1 i wskazuje na udział w patologicznych procesach odporność komórkową.

Autoprzeciwciała przeciwko różnym antygenom komórek β znajdują się w surowicy u większości pacjentów z autoimmunologicznym CD1 na etapie przedklinicznym i prawie we wszystkich pacjentach we wczesnych stadiach okresu klinicznego. Rola autoprzeciwciał w patogenezie CD1 pozostaje otwarta. Niektórzy badacze uważają, że wszystkie typy tych autoprzeciwciał pojawiają się ponownie w odpowiedzi na zniszczenie komórek β, tj. nie biorą udziału w indukcji lub utrzymaniu reakcji cytotoksycznych. Inni autorzy nie wykluczają możliwości zniszczenia komórek β przez autoprzeciwciała wiążące się z dopełniaczem.

Niemniej jednak pojawienie się opisanych przeciwciał wskazuje na trwający proces niszczenia komórek β, niezależnie od obecności lub braku klinicznych objawów cukrzycy. W związku z tym wykrywanie przeciwciał wobec komórek wyspowych pozwala na zdiagnozowanie autoimmunologicznego CD1 już na etapie utajonym (podczas klęski niewielkiego odsetka komórek wysp trzustkowych, które nie wpływają na metabolizm węglowodanów).

Istnieje kilka okresów w rozwoju CD1. I - charakteryzuje się obecnością genetycznej predyspozycji. Być może prowokacyjne zdarzenie - infekcja lub zatrucie, które powoduje autoimmunologiczne niszczenie komórek β. Kontynuuje od 3-4 do 10-12 lat. II- W tym czasie nie jest autoimmunologiczną destrukcją komórek beta, ale produkcja insuliny pozostałych komórek dość dostatochna.III- termin „cukrzyca utajonej”: stężenie glukozy na czczo jest nadal normalne, ale krzywa cukru po obciążeniu glukozą się nieprawidłowe, co wskazuje na znaczne obniżenie w wypadku Komórki β Okres IV "pozornej cukrzycy": około 90% komórek β, hiperglikemia na czczo i klinika cukrzycowa zostają zniszczone. Zazwyczaj wiek pacjentów do tego czasu wynosi 20 lat, cukrzyca typu V-terminal z kliniki powikłań.

Rodzaje cukrzycy

Rodzaje cukrzycy to tzw. Typ 1 i typ 2. Podstawą cukrzycy obu typów jest hiperglikemia - wzrost poziomu cukru w ​​osoczu krwi. W praktyce medycznej izolowana jest również cukrzyca insulinozależna i nieinsulinozależna. Ale o tym poniżej, przy opisywaniu rodzajów choroby.

Trochę o metabolizmie węglowodanów

Przypomnijmy, że normalne wskaźniki fizjologiczne stężenia cukru we krwi wahają się od 3,3 do 5,5 mmol / l. Chociaż ostatnio normy laboratoryjne różnych wskaźników, w tym. a zawartość cukru stale się zmienia. W niektórych źródłach medycznych często można spotkać górną granicę - 6,1 mmol / l. A określenie "cukier" w tym przypadku nie jest całkowicie odpowiednie.

Rdzeniem cukrzycy jest naruszenie wykorzystania nie-cukru i glukozy. Warto przypomnieć, że glukoza jest monomerem, cząsteczką organiczną. Podczas gdy cukier, sacharoza jest dimerem, dwiema cząsteczkami glukozy. Zarówno glukoza jak i sacharoza należą do klasy substancji organicznych - węglowodanów. W rozpadzie 1 cząsteczki glukozy powstają od 32 do 38 cząsteczek ATP (trójfosforanu adenozyny), jeden z najbardziej wysokoenergetycznych związków.

Niezakażona glukoza, łącząca się w złożonym łańcuchu organicznym, tworzy węglowodan-polimer lub polisacharyd-glikogen. Większość glikogenu gromadzi się w wątrobie, a część z nich znajduje się w mięśniach.

I skąd się bierze glukoza? Sposoby jego przyjazdu i edukacji są różne:

  • Z zewnątrz - z jedzeniem
  • Wraz z rozpadem uprzednio utworzonego glikogenu (glikogenoliza)
  • W rozpadzie substancji organicznych nie ma charakteru węglowodanowego - białka, tłuszcze, aminokwasy, kwasy tłuszczowe (glikoeogeneza).

Cała glukoza, niezależnie od szlaków, gromadzi się w ciekłym składniku krwi - osoczu. W rzeczywistości, aby glukoza mogła łączyć się z łańcuchem reakcji biochemicznych, konieczne jest przeniesienie go z osocza do komórki. To wszystko w tym transportu i spełnia białko insuliny jest enzymem syntetyzowane przez poszczególne podmioty w (beta) komórek b wysp Langerhansa, nazwane przez naukowca, który je odkrył.

Mechanizm działania insuliny nie został w pełni zbadany. Wiadomo tylko, że oddziałuje on z konkretnymi strukturami, tzw. białka receptorowe na powierzchni błony komórkowej i zapewnia transfer glukozy do komórki. Nasycając komórkę glukozą, insulina zmniejsza zawartość tego węglowodanu w osoczu krwi.

Ponadto insulina wspomaga tworzenie glikogenu i hamuje glikogenolizę i glikogenogenezę. Niedobór insuliny powoduje cukrzycę. A ta niewydolność może być zarówno bezwzględna, jak i względna. W związku z tym wyróżniono dwa główne typy cukrzycy.
Powrót do spisu treści

Diabetes mellitus type 1

Podstawą typu 1 jest bezwzględny niedobór insuliny. Oznacza to, że komórki B są dotknięte, nie wydzielają insuliny w wystarczających ilościach lub w ogóle jej nie wydzielają. Co dzieje się w tym przypadku?

Glukoza gromadzi się w osoczu krwi, ale komórka go nie otrzymuje. Niewystarczające spożycie glukozy w komórce prowadzi do zakłócenia wszystkich wewnątrzkomórkowych procesów metabolicznych. Organizm, próbując przynajmniej w pewnym stopniu wyeliminować istniejący problem, próbuje uzyskać glukozę z glikogenu i od innych substancji - rozpoczyna się proces glikogenolizy i glikoogenezy.

Ale problem nie został wyeliminowany, ale jest jeszcze bardziej zaostrzony. Występuje zwiększony rozpad białek i tłuszczów, a następnie powstaje niedobór tych substancji w organizmie. Z powodu naruszenia wykorzystania glukozy w tkankach gromadzą się produkty utlenione w niedostatecznym stopniu. Wiele z tych produktów, w szczególności aceton, ma ogólny toksyczny wpływ na organizm i działa negatywnie na wątrobę, nerki i mózg.

Ponadto, ze względu na wzrost stężenia glukozy wzrasta, lub, jak to się nazywa, osmolalność osocza. Takie stężone osocze jest intensywnie wydalane przez nerki w postaci moczu. Ciało szybko traci cenną wodę i glukozę. Następuje odwodnienie, istniejące naruszenia jeszcze bardziej się pogłębiają.

Cała tragedia polega na tym, że cukrzyca typu 1 rozwija się najczęściej w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Młody wiek pacjentów jest charakterystyczną cechą tej formy choroby. I, zgodnie z obserwacjami klinicznymi, im młodszy wiek, tym cięższy jest kurs. Początek choroby jest ostry, gwałtowny, towarzyszy mu ostra słabość, nieposkromione wymioty, pragnienie, zwiększone oddawanie moczu.

W przypadku braku odpowiednich środków występuje szybki początek zaburzeń psychicznych, w tym śpiączka cukrzycowa. A w przyszłości, jeśli nie wykonasz złożonego leczenia, cukrzyca szybko doprowadzi do rozpadu prawie wszystkich narządów i układów, a następnie niepełnosprawności. Jeśli SD rozwinęło się w dzieciństwie, może nastąpić opóźnienie w rozwoju fizycznym, a czasem umysłowym, a także późnym dojrzewaniu, infantylizmie.

Przyczyny uszkodzenia komórek produkujących insulinę, masa. Choroba wątroby, pęcherzyka żółciowego, 12 wrzodów dwunastnicy, prowadząca do zapalenia trzustki - zapalenie trzustki. W odniesieniu do cukrzycy wyraźne jest dziedziczenie. Jeśli co najmniej jedno z rodziców cierpi na cukrzycę, prawdopodobieństwo tej patologii u dziecka jest dość wysokie.

Zwiększa się jeszcze bardziej, gdy oboje małżonkowie są chorzy. Chociaż zdarza się, że u klinicznie zdrowych rodziców występuje nieprawidłowe działanie genetyczne, przy prawidłowym stężeniu cukru we krwi. Przecież dziedziczenie nie jest przenoszone do samej SD, ale predyspozycja do niego. W tych przypadkach czynnikami wyjściowymi są przeniesione choroby zakaźne, stresy, ciężkie obrażenia.

Oprócz komórek c w wysepkach Langerhansa istnieją komórki (alfa). Te komórki wydzielają hormon glukagon. Działanie tego hormonu jest wprost przeciwne do działania insuliny. Glukagon ma działanie przeciwne - zapobiega przenikaniu glukozy do komórki i zwiększa jej stężenie w osoczu krwi.

Niektórym stanom patologicznym towarzyszy zwiększone uwalnianie glukagonu. Ogólnie rzecz biorąc, ludzkie ciało jest ułożone w ten plan w szczególny sposób. Nie tylko glukagon, ale także ogromna większość hormonów, w tym. adrenalina, hormony gruczołu tarczowego, działają przeciwnie. To samo działanie ma hormon wzrostu (hormon wzrostu), który jest wydzielany przez przedni płat przysadki mózgowej. Pod tym względem szybki wzrost w okresie dojrzewania może powodować nadmierne obciążenie układu hormonalnego i powodować cukrzycę.

W rozwoju tej choroby czynnik pokarmowy odgrywa istotną rolę, szczególnie w ostatnich latach. Łatwo trawione węglowodany, tłuszcze trans zawarte w dodatkach do żywności, fast food, napoje bezalkoholowe, powodują nadmierne obciążenie komórek, a następnie je wyczerpują.

Innym godnym uwagi mechanizmem rozwoju cukrzycy jest autoimmunizacja. To porażka układu odpornościowego. W odpowiedzi na powyższe czynniki prowokujące, osłabiony układ odpornościowy może dawać niewystarczającą odpowiedź. W tym przypadku, własne tkanki, w szczególności komórki, mogą być postrzegane przez organizm jako obce antygeny. Uwolnione w tym przypadku przeciwciała niszczą struktury komórkowe wytwarzające insulinę.

Należy zauważyć, że pomimo nasilenia przebiegu cukrzycy typu 1 wszystkie objawy i powikłania nie są śmiertelne. Najważniejsze jest kompleksowe leczenie na czas. A podstawą tego leczenia powinna być insulina, prowadzona z zastępczym celem dla indywidualnie zaprojektowanego schematu.

Tylko z tym warunkiem można uniknąć kolejnych problemów. Ale insulina jest obowiązkowa. Dlatego 1 rodzaj cukrzycy jest nazywany insulinozależnym. Jednak ostatnio w źródłach blisko medycznych pojawiły się dane na temat skutecznego leczenia cukrzycy u dzieci i chłopców bez insuliny. Powiedzmy, że opracowano specjalne schematy za pomocą naturalnych środków, które pozwolą ci obejść się bez leczenia substytucyjnego.

Jednak wszystkie te domniemane przypadki całkowitego wyleczenia nie zostały potwierdzone w obserwacjach klinicznych. Dlatego pomysł leczenia cukrzycy typu 1 bez insuliny jest, delikatnie mówiąc, kontrowersyjny.
Powrót do spisu treści

Diabetes mellitus type 2

Ten typ cukrzycy nie jest spowodowany bezwzględnym, ale względnym niedoborem insuliny. Oznacza to, że insulina jest wydzielana normalnie lub nawet w nadmiernej ilości. Po prostu komórki tkanki są odporne na jej działanie.

Bardzo często cukrzyca typu 2 wiąże się z otyłością. W tym stanie wydzielana insulina nie wystarcza dla wszystkich dostępnych złogów tłuszczu. W przeciwieństwie do typu 1, typu 2 rozwija się bardziej dojrzałym wieku - u mężczyzn po 40 lat, a u kobiet po menopauzie, kiedy zmiany hormonalne dzieje całego organizmu.

Przebieg typu 2 nie jest tak burzliwy, bardziej łagodny niż typ 1. Z reguły początek choroby jest stopniowy, objawy słabo wyrażone, a zmiany patologiczne nie idą tak daleko jak w przypadku typu 1. W każdym razie na początku. Następnie cukrzyca i otyłość prowadzą do progresji choroby nadciśnieniowej z podwyższonym ciśnieniem krwi do wysokich wartości.

Powstaje błędne koło, w którym otyłość, cukrzyca i nadciśnienie są obustronnie uciążliwe. Jednocześnie zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. W przypadku braku leczenia w włóknach nerwowych powstają naczynia krwionośne, uśpione, wątroba, siatkówka, nieodwracalne zmiany. Często uszkodzenie naczyniowe w cukrzycy typu 2 jest utrudnione przez owrzodzenie troficzne podudzia lub zgorzeli kończyn dolnych.

Czasami, na samym początku łagodnego przebiegu cukrzycy typu 2, wystarczy schudnąć, aby znormalizować poziom cukru we krwi. Bez dodatkowych kilogramów - nie ma problemu. Ale to tylko na początku. W przyszłości niedobór insuliny w cukrzycy typu 2 może wymagać użycia tabletkowanych środków hipoglikemicznych. Tabletki te stymulują syntezę insuliny w komórkach, co obejmuje jej niedobór.

Jednak w przyszłości powtarzana stymulacja może doprowadzić do całkowitego wyczerpania limfocytów B i do powstania bezwzględnego niedoboru insuliny. Wysoka liczba glukozy w połączeniu z powikłaniami z narządów wewnętrznych służą jako bezwzględne wskazanie do przejścia z tabletek do insuliny. O problemie insulinoterapii decyduje wyłącznie lekarz-endokrynolog.

Po tym, z reguły, pacjent jest już skazany na ciągłe przyjmowanie insuliny. Tak więc, jeśli typ 1 zależy od insuliny, wówczas typ 2 może być zależny od insuliny lub zależny od insuliny, w zależności od fazy i charakteru przebiegu.
Powrót do spisu treści

Inne rodzaje cukrzycy

W niektórych źródłach podaje się inną SD kobietom w ciąży. Czasami na ostatnich etapach ciąży obserwuje się wzrost stężenia cukru we krwi. Hiperglikemia w DM kobiet ciężarnych może być tak wysoka, że ​​może być konieczne wprowadzenie insuliny. Najwyraźniej mechanizm tutaj jest taki sam jak w cukrzycy typu 2 - względny niedobór insuliny.

Warto zauważyć, że po pomyślnym dostarczeniu poziom glukozy spontanicznie normalizuje się. Dlatego niektórzy klinicyści nie są skłonni przypisywać hiperglikemii kobietom w ciąży.

Faktem jest, że podstawą cukrzycy jest wzrost poziomu cukru we krwi. Ale nie każdy wzrost poziomu cukru we krwi to SD. Istnieją tzw. objawowa hiperglikemia. Wielu infekcjom, chorobom cielesnym, ciężkim obrażeniom, zatruciu może towarzyszyć hiperglikemia. Ale to nie oznacza, że ​​pacjent cierpi na cukrzycę.

Chociaż, jak już wspomniano, u indywidualnych osób, te stany mogą działać jako czynnik wyzwalający cukrzycę. Dlatego granica między cukrzycą a objawową hiperglikemią jest raczej zamazana i wymaga szczegółowych szczegółów w każdym przypadku klinicznym związanym z podwyższeniem poziomu cukru we krwi.
Powrót do spisu treści

Więcej Artykułów Na Temat Cukrzycy

Gdy osoba rozwija cukrzycę, potrzebuje stosowania preparatów insuliny w postaci zastrzyków. Są pytania: co znaczy wybrać? Ile kosztuje leczenie i wybrać drogi lek? Czy istnieje różnica między Lantusem a Solostarem, który z nich jest lepszy?

Jeśli podejrzewasz patologię tarczycy, musisz zwrócić się do wąskiego profilu specjalisty. Tutaj pacjent uświadamia sobie, czym jest endokrynologia i jak niebezpieczne są choroby tego obszaru.

Glucosuria to stan, w którym ślady cukru znajdują się w moczu, co wskazuje na patologię metabolizmu węglowodanów. Często jest to poprzedzone dekompensacją cukrzycy. Cukier w moczu jest oznaką upośledzonego przepływu krwi przez nerki lub filtracji węglowodanów przez kłębuszki nerkowe.